Σε Σενα.....

Μετα απο αρκετο καιρο ξανανιωσα επιτελους την αναγκη να βγαλω αυτα που εχω μεσα μου... Με αφορμη λοιπον μια ταινια ("Υ.Γ. Σ'αγαπω...") σπευδω κι εγω με τη σειρα μου να καταγγειλω τον πονο που σου προκαλει ο χαμος μιας αγαπης. Ποσοι απο μας δεν εχουμε κλαψει? Δεν εχουμε ψελλισει αναμεσα σε λυγμους "Γιατι...?"

Αυτη τη νυχτα θα' θελα οσο κραταει μια ανασα μου, να γυρισω για λιγο το χρονο πισω. Μετα απο τοσους μηνες, ξαναπερασε αυτη η σκεψη στο μυαλο μου. Θελω να "γυρισω", να αναπωλησω παλιες, ξεχασμενες στιγμες. Θελω να ταξιδεψω καπου εκει πισω, να δω αν ποτε ενιωσα αυτο που λενε "ερωτας, αγαπη, παθος, τρελα". Θελω καποιος επιτελους να συμμεριστει την αποψη μου οτι δεν υπαρχουν ερωτες, αγγελακια και καρδουλες. Δε θελω ουτε μια στιγμη να πιστεψω σε κατι τετοιο, δεν μπορω, δεν ειμαι εγω αυτη που θα το κανει..



Φοβαμαι τον Ερωτα, φοβαμαι να τον αντικρυσω, να τον καλωσορισω, να τον ζησω.. Εχω περασει παρα πολλες ωρες φιλοσοφωντας αυτο το θεμα.. Και παντα κατεληγα στο ιδιο συμπερασμα: "Οταν και ΑΝ ερωτευθω ποτε, δε θα μπορω να το ζησω, δε θα μου επιτρεπεται, θα απαγορευεται..."

Πριν αρκετους μηνες (νομιζω γυρω στους 10) εγραψα ενα γραμμα σε καποιον που βρισκεται εκει εξω, σε καποιον που ισως να με εκανε να νιωσω αυτο που απορριπτω και αποφευγω τοσο καιρο... Στον ιδιο λοιπον, θα αφιερωσω κι αυτη την αναρτηση..

Σε σενα λοιπον, που δε θελω να σε γνωρισω, που φοβαμαι και απευχομαι.. Σε σενα που τοσες φορες ηλπιζα να ερθεις κοντα μου, κι αλλες τοσες να μη σ' αντικρυσω... Σε σενα που μπορει να εισαι καπου εκει εξω, μπορει και οχι.. Σε σενα, που μπορεις να μου ανατρεψεις ολα οσα πιστευω, ή να με επιβεβαιωσεις... Σε σενα που δεν ξερω ποιος, πού, ποτε, γιατι, και αν...............