Κλεινω κι ερχομαι, φτανω.. με το πρωτο το αεροπλανο!!!

Παλι πηρα ενα κομματι χαρτι κι εκανα την καθιερωμενη "λιστα" με το τι θα παρω μαζι μου στα πατρια εδαφη (παραδοση που κρατει απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου να γραφει!)

Εχουμε και λεμε... ξυραφακια, το μαυρο φορεμα της sis, το καφε φορεμα της sis, σαμπουαν, φορτιστες μπλα μπλα μπλα... Ολοι προσπαθουν να προσαρμοστουν στη δουλεια μετα απο μια βδομαδα (?) διακοπων, κι εγω με εναμησι μηνα διακοπες... την ξανακανω.. ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, το ξερω. Και στα μεσα της εξεταστικης. Κι αυτο το ξερω. Ειναι αυτη η φυγη που με πιανει μετα απο καθε χωρισμο. Τ' αντιμετωπιζω ολα καλυτερα με τον μακεδονιτικο αερα. Τσιγαρακι, μπυριτσα, μουσικουλα, καλη παρεα και... Κερκινη! Καλυτερος συνδιασμος για να σκεφτεις, ν'αποφασισεις, να τολμησεις, ν'αντιμετωπισεις, δεν υπαρχει.. Ολοι εχουμε ενα μικρο παραδεισο, εκει οπου καταφευγουμε τις δυσκολες στιγμες και συζηταμε με τον εαυτο μας και μονο. Εκει που τα βαζουμε ολα σε ταξη, τα υπερ και τα κατα, και φτιαχνουμε ενα μικρο "πλανακι".. Εμενα δυστυχως ή ευτυχως ειναι 625 χλμ μακρια. Αλλα δεν το βαζω κατω, αφου εκει ειναι ο παραδεισος μου, θα τον ακολουθησω κι ας χαθω στην πορεια. Θα ξερω οτι προσπαθησα.. Κι ο,τι βραξει ας κατεβασει...!

Ευχομαι καλο χειμωνα σε ολους σας, καλη δυναμη σε οσους δουλευουν και μολις γυρισαν απο διακοπες...! Ειναι ωραιο να περιμενεις το επομενο καλοκαιρι, χωρις να χανεις την καθε στιγμη βεβαια... Καλο μας-σας χειμωνα λοιπον!

Υ.Γ.: Μαμα : " Φετος το χειμωνα θα ζησεις ενα μεγαλο ερωτα που θα σου' ρθει απο κει που δεν το περιμενεις, το' χω προαισθημα σου λεω!"
Εγω : "Ασε ρε μανα με τα προαισθηματα σου! Ολα τα ξερεις πια... Για πες, πώς θα' ναι???"

Σας αφηνω με λιγες φωτογραφιες απο Κερκινη... ( δυστυχως ποτε δε θα στα δειξω απο κοντα...)

Να που η ζωή ξανά μια μουσική γεννά
ταγκό για μένα μόνο
Να που η τρέλα αυτή
βήμα σωστό θα βρει
να φύγει απ΄τον πόνο

Ήσουνα σκληρή συνήθεια
μα δεν ήσουν φως μου η αλήθεια

Χορεύω με ψυχή και σώμα
με πείσμα εγώ στο βλέμμα ακόμα
κι ας έχω δει πολλά
Χορεύω κι ας μη το αντέχω
χορεύω στο ρυθμό που έχω
κι όχι για σένα πια!!!!!

Στη γη στα σύννεφα
πάντα κινδύνευα
ΔΕ ΖΩ ΠΙΑ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ
κι αν μια σκιά βρεθεί
να με ακολουθεί
ν΄απέχει απ΄το ψέμα

Ήσουνα σκληρή συνήθεια
μα δεν ήσουν φως μου η αλήθεια

Χορεύω με ψυχή και σώμα
με πείσμα εγώ στο βλέμμα ακόμα
κι ας έχω δει πολλά
Χορεύω κι ας μη το αντέχω
χορεύω στο ρυθμό που έχω
κι όχι για σένα πια!!!

Πειτε στη Μαρια οτι ακομα την ψαχνω...

Θυμασαι? Γιατι εγω ακομα δεν εχω ξεχασει.. ουτε λεξη.. Προσπαθω, αλλα ματαια.

Θυμαμαι ενα κομματι του εαυτου μου να ειναι συνεχεια πανω απο ενα κινητο. Να θυμωνει και να τα βαζει μ'ενα κινητο επειδη απλα δε χτυπησε για 5 λεπτα..

Θυμαμαι μια Μαρια να χαζευει τ' αστερια και να κανει ευχες χωρις να πεφτουν. Να πιστευει στο μελλον, να ελπιζει, να μη συμβιβαζεται να ζει..

Θυμαμαι μια Μαρια να τρεχει σε σκοτεινα δρομακια για ενα κρυφο ραντεβουδακι, ταχα μου πως κανενας δεν ηξερε τιποτα. Αυτο το "παρανομο" τη γοητευε. Παντα τη γοητευε..

Τη θυμαμαι να μη θελει να κλεισει τα ματια της, μη τυχον και την παρει ο υπνος και χασει εστω ενα λεπτο την εικονα να τον βλεπει να κοιμαται. Τοσο γλυκος και τοσο αγριος ταυτοχρονα..

Θυμαμαι να ψαχνει απεγνωσμενα ενα στιλο για να ζωγραφισει καρδουλες, α γραφει τ' ονομα του παντου και συνεχεια, να τον ψαχνει στους δρομους, να ρωταει παντου αν τον ειδανε. Να μιλαει σε ολους για εκεινον..

Μου λειπει αυτη η Μαρια.. εσυ τη θυμασαι???? Αν τη δεις, πες της οτι την ψαχνω....

ΕΚΕΙ.....

Παλι τα κανω ολα πουτανα. Παλι η ιδια διαδρομη, τα ιδια συναισθηματα. "Εδω ανηκεις" μου ειπες. Ισως να' χεις και δικιο. Κουραστηκα να τους ακουω ολους να αμφισβητουν τα ονειρα μου. Μετραω μηνες για το πτυχιο και το πρωτο πραγμα που θα κανω ειναι να ψαξω σπιτι ΕΚΕΙ.

ΕΚΕΙ που ειμαι ο εαυτος μου, ΕΚΕΙ που δεν προσποιουμαι και δε συμβιβαζομαι. ΕΚΕΙ που ο χρονος κυλαει με μια τρομακτικα γρηγορη ροη.

Εδω ολα ειναι μουντα, αχρωμα, απροσωπα και τυποποιημενα. Πρεπει να κανω "αυτο" γιατι.. απλα πρεπει. Πρεπει να συμββαστω με "εκεινο", γιατι απλα πρεπει.

Οι υποχρεωσεις μου στην Αθηνα ειναι πλεον μετρημενες στα δαχτυλα ενος χεριου. Μολις ξοφλησω μ' αυτες, θα αποδειξω σε ολους εκεινους που αμφισβητησαν πως θα τα καταφερω ΕΚΕΙ. Και θα τα καταφερω ρε γαμωτο. "ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ", ετσι δε λες???

Οποιος εχει το τραγουδι του Τσουκαλα το "Μπαλαντα" (αυτο που εχω γραψει στο επομενο ποστ) και μπορει να το ανεβασει με rapidshare ας μου στειλει το link....

Θα του ειμαι υποχρεη !!!!

To ξερω θα'ρθουν κι αλλα καλοκαιρια.....

Το ξέρω θα'ναι αυτό το τέλος,
ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΟΡΩ ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ, δεν ξέρω.
Στη πρώτη τη βροχή πως να πιστέψω,
πως φτάνει μόνο αυτή για να τελειώσει oλόκληρη ιστορία.

Στον γκρίζο ουρανό χάθηκε ο ήλιος,
κι η θάλασσα κι αυτή γεμίζει σκοτεινή το φόντο.
Κοιτάζω σιωπηλά τον άδειο δρόμο,
και χίλιες δυο μορφές που μ'άγγιζαν στο χθες σκορπούν μια ελπίδα.

Το ξέρω θα'ρθουν και άλλα καλοκαίρια, ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί. Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ'αστέρια, της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί.

Μα δε θα'ρθει ποτέ το καλοκαίρι, αυτό που μόλις πέρασε στο χθες, Κανένα δεν μπορεί να ξαναφέρει, τις αναμνήσεις που με γέμιζαν τόσες χαρές.



Θυμάμαι ένα γλυκό κορίτσι,
πορφύρα στα μαλλιά, λουλούδια στη καρδιά, δυο χείλη...
Στο κάθε της φιλί ξαναγεννιόμουν,
κι όταν γελούσε αυτή ανοίγαν λες οι ουρανοί εμπρός μου.

Μα φεύγει ο καιρός και τώρα,
πλησίασε πολύ η πιο δύσκολη στιγμή,
στα είκοσι μου χρόνια.
Ήταν γραφτό αυτό το καλοκαίρι, να μου θυμίζει τόσα, ίσως τις πιο όμορφες στιγμές ως τώρα.

Το ξέρω θα'ρθουν και άλλα καλοκαίρια,
ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί.
Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ'αστέρια,
της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί.

Μα δεν θα'ρθει ποτέ το καλοκαίρι,
αυτό που μόλις πέρασε στο χθες.
Κανένα δεν μπορεί να ξαναφέρει,
τις αναμνήσεις που με γέμιζαν τόσες χαρές.

'Η θα φυγεις ή Εγω......

Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Ποιό μυστήριο τρελό παίζει μέσα μας κρυφτό
Μάντεψε ποιός είναι της ζωής μας ο εχθρός
Ο κακός μας εαυτός δεν αφήνει να 'ρθει φως
Μα σ' αγαπώ

'Η ΘΑ ΦΥΓΕΙΣ 'Η ΕΓΩ
ΑΠ' ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΘΑ ΠΝΙΓΩ
ΜΑΚΡΙΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ
Εμείς οι δυο
ΜΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ
ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ
Τότε θα 'μαστε μαζί για μια ζωή
Αν μ' αγαπάς, αν μ' αγαπάς
ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΜΗ ΜΕ ΧΤΥΠΑΣ...

Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Πάντα ψάχνω για να βρω λες και ψάχνω θησαυρό
Στα χαμένα εδάφη ανακαλύπτω διαφορές
Κι όλο υψώνουν φωνές μα στο τέλος όλο λένε
Σ' αγαπώ...