"Tι να'ναι μετά την στροφή, αν όχι εσύ;"
Πες μου ότι είσαι εσύ..πες μου ότι θα είσαι εκεί......
Κι ύστερα έμπαινα στο αυτοκίνητο για να φύγω, μ' ένα φιλί της καρφωμένο στο δεξί μου μάγουλο, σαν νησί στη μέση της θάλασσας, σαν το δέρμα που άγγιξαν τα χείλη του να μην ήταν δικό μου δέρμα πια. Κι ενώ η ανάμνηση του ήταν το πιο έντονο συναίσθημα μου κι ένιωθα μ΄έναν περίεργο τρόπο πως του ανήκω, μέσα στην ερημιά των δρόμων συναντούσα και την πραγματικότητα, την ερημιά της ζωής μου. Και με την ίδια ταχύτητα που έτρεχε τ' αυτοκίνητο και περνούσε τις γειτονιές και τα στενά, έτρεχε και το μυαλό μου πάνω απο τα συναισθήματα- κι αισθανόμουν πρώτα λίγο ευχαριστημένη, κάπως χαμογελαστή και στην άλλη στροφή γινόμουν μάλλον προβληματισμένη, κολλημένος στο δίχτυ μιας απορίας, λίγο πιο πέρα μίζερη και λίγο κακιά, ύστερα σκληρή και στο επόμενο σταυροδρόμι αισιόδοξη κι ονειροπόλα..
"Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου. Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου. Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου! Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σ'αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα' ρχεται προς εσένα κι εγώ κάθε βράδυ θα τ' ακολουθώ, θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου".
Κοιτούσα δήθεν αδιάφορα τις γραμμές, φοβόμουν μην αντικρύσω κανένα ζευγάρι να φιλιέται και θυμηθώ εμάς. Πόσους αποχαιρετισμούς νομίζεις αντέχει η καρδιά; Και πόσους τα μάτια; Σε θυμάμαι να μου λες πίσω από το τζάμι "μην κλαις", να κάνεις γκριμάτσες για να γελάσω. Και όταν το τρένο ξεκινούσε, να κρέμεσαι στο παράθυρο για να μου στείλεις φιλιά. Και έπειτα το τίποτα. Να μένω πίσω να μετράω αντίστροφα τις μέρες. Μέχρι την επόμενη φορά.
Ακόμα δε θυμήθηκα να σε ξεχάσω... Σ' αγαπώ....
Ενα υπεροχο αποσπασμα που εφτασε στο εμαιλ μου απο την αγαπημενη μου Κ. (συγχωρεστε με αλλα δεν εγραφε αν ειναι απο βιβλιο ή καποιο αποσπασμα προσωπικο...) οποτε λυπαμαι ειλικρινα για την δημοσιευση χωρις πηγη.. Μου εκανε ομως τετοια εντυπωση, με ειδα μεσα απο αυτες τις γραμμες...
