Σημερα εχω ορεξη (ή μηπως αναγκη...?) να γραψω τα παντα, να γραφω για ωρες ατελειωτες.. Για καθε λογης θεμα. Μου ελειψε, μου ελειψε.. Αυτη η μικρη συνηθεια να καταθετεις ενα κομματι του εαυτου σου σε μια μικρη οθονη. Πραγματα που αλλοτε σου προκαλυν ενα δεος και μια νοσταλγια οταν τα ξαναδιαβαζεις, κι αλλα παλι που σε κανουν να θυμωνεις..

Και γραφεις... και γραφεις... και ξαναγραφεις.. Καταγγελεις, απελπιζεσαι, οργιζεσαι, τα βαζεις με το κρατος, με τις συνθηκες ζωης, με τους αντρες, με τις γυναικες, με την εξουσια, με ΔΕΗ, ΟΤΕ, μιζες, εκλογες, κομματα, αδικια... Εισαι ενα λιονταρι σ' ενα γυαλινο κλουβι, που βρυχαται, με την ελπιδα να ακουστεις. Και κανεις δε σ' ακουει. Κι ολοι κανουν πως δε βλεπουν. Δεν τους συμφερει να δουν τιποτα παραπανω απο τον ιδιο τους τον εαυτο. Κι εσυ συνεχιζεις να γραφεις, να ερωτευεσαι, να πληγωνεσαι, να κλαις, να γελας. Κι εκεινοι παλι σου γυριζουν την πλατη.

Καρδουλες, ποιηματακια, ιστοριες, παραπονα, ανεκδοτα, μαυριλα.



Ενα χρονο τωρα προσπαθουσα μεσα απο αυτο το blog να αποφυγω τον ιδιο μου τον εαυτο. Να με πεισω πως πρεπει να ξεχασω. πως δεν εζησα καποια πραγματα, πως δεν ειμαι εγω αυτη που θα επενδυσεις πανω της συναισθηματικα, πως μισω τα γλυκολογα και τις ιστοριες. Αυτη που δε θα σου ταξει ποτε τον ουρανο με τ' αστρα, που δε θα ετοιμαζεται 3 ολοκληρες ωρες πριν το ραντεβου και να καρδιοχτυπα μεχρι να σε δει.

Κι ομως υπηρξα για μια φορα στη ζωη μου...