In the rain..

Θελω να σταθω μια μερα στη βροχη.. να πεφτουν οι σταλες πανω μου και να ξεπλυνουν καθε στιγμη που παραφερθηκα, που μετανιωσα για κατι, που εβρισα, που λυγισα. λενε πως αν κλαψεις κανεις δε θα σε καταλαβει αν βρεχει. Ποσοι απο μας δεν κρυψαμε τα δακρυα μας? ποσοι προσποιηθηκαε πως ειμαστε ευτυχισμενοι ενω μεσα μας ουρλιαζαμε? Η δυστυχια υπαρχει μονο αν εμεις της το επιτρεψουμε. Το ιδιο και ο πονος, η θλιψη, η μιζερια, η απραξια και η αδρανεια. Νιωθω πως τα λεπτα και η ζωη περνανε πολυ γρηγορα.. Ηδη ζω 20 χρονια, 4 μηνες, 20 μερες, 18 ωρες και ποσα δευτερολεπτα και μου φαινεται σαν χθες που προσπαθουσα με δυσκολια να κανω μια ισια γραμμη στο τετραδιο αντιγραφιας μου της πρωτης δημοτικου.. Περνανε ολα τοσο γρηγορα σαν μια ταινια στο fast forward κι αναρωτιεμαι αν δεν εκμεταλλευτηκα καλα το χρονο.. Το χρονο, που αλλοτε περνα και μας τσακιζει κι αλλοτε γιατρευει πληγες που δυσκολα επουλωνονται..


Θελω αυτη η βροχη να καλυψει καθε κενο στη ζωη μου, καθε λαθος που δεν εμαθα απο αυτο, καθε δακρυ που αδικα σπαταλισα, καθε στιγμη που δεν ειπα "Θεε μου, σ'ευχαριστω!". Θελω αυτες οι σταλες να με καθοδηγησουν, να χαραξουν μεσα μου την ελπιδα, ν'αφησουν στα χερια μου το χαμογελο που πιστευα πως ειχα χασει...




Η ζωη ειναι πολυ συντομη για να νομιζουμε πως ολα τελειωσαν.. Παντα υπαρχει η επομενη μερα που μας θυμιζει πως εχουμε ακομα καιρο για λαθη, για χαρες, για λυπες, για κλαματα, για ονειρα...


Εσυ, που εισαι εκει εξω, εσενα, που καποια στιγμη θα αποκαλεσω πρωτο ερωτα της ζωης μου και θα με διαψευσεις στην πεποιθηση μου πως οι ερωτες ειναι για μικρα παιδια.. Σε σενα λοιπον... οποιος κι αν εισαι.. οπου κι αν εισαι.. σου ευχομαι μια γλυκια καληνυχτα...