Φυση - Άνθρωπος 1-0

10.000 νεκροι στην Κινα κι αναμεσα τους 1.000 παιδια..

Αυτο εγραφε ο τιτλος πρωινης εκπομπης, πραγμα που συγκλονισε ολους μας. Τις τελευταιες μερες το ανθρωπινο ειδος βαλλεται απο φυσικες καταστροφες που εμεις οι ιδιοι εχουμε προκαλεσει, εμμεσως πλην σαφως... Τελικα οσα πυρινα οπλα κι αν κατασκευασει ο τερατωδης ανθρωπινος νους, οσες ωρες κι αν ξοδεψει για να εφευρει νεα ειδη οπλοχρησιας, δεν μπορει να τα βαλει με την ιδια τη φυση..

Καποτε ακουγα για συναντησεις τον Μεγαλων Δυναμεων καθε 5 χρονια κατω απο τους παγους της Ανταρκτικης, για συνοικιες τους στο διαστημα ετσι ωστε σε μια μεγαλη παγκοσμια καταστροφη, εκεινοι να εχουν εξασφαλισει εναν αλλο τροπο ζωης. Ακουσα για μυστικα σχεδια Αμερικανων και Ρωσων, για απιστευτα κι ομως αληθινα καταφυγια κατω απ' το εδαφος.. Κι ρωταω εγω, απλα και ταπεινα, στον θανατο ολοι ισοι δεν ειμαστε? Ποσο ανοητοι μπορουν να ειναι οσοι πιστευουν οτι θα εξαφανιστουμε εκατομμυρια ανθρωποι και θα επιζησουν μονο τα αθλια τομαρια τους?


Οι καταστροφες που και οι ιδιοι προκαλεσαν, σκοπιμως ή μη, στη φυση, θα ανταποδωσουν επιλεκτικα το "ευχαριστω" τους προσ τη συμπεριφορα μας στη Μητερα φυση?

Τυφωνες, θεομηνειες, σεισμοι, πλημμυρες.. Μονο αυτα ακους πλεον στις ειδησεις, με μονο διαλειμμα καποιο θαυμα γεννησης ή ενος επιτευγματος καποιου παιδιου-θαυματος.. Μηπως η αντιστροφη μετρηση εχει ηδη αρχισει? Μηπως ακομα και τα πιο αθωα μπλογκοπαιχνιδα αντιπροσωπευουν τον μεγαλυτερο μας φοβο για ο,τι επροκειτο να ακολουθησει...?

Φοβαμαι, τρεμω στην ιδεα για τον κοσμο που θα αντκρισουν τα παιδια μου. Για εναν κοσμο-κληρονομια που θα τους αφησουμε, γεματο απωλειες, φυσικες καταστροφες, φτωχια, απεργιες, οικονομικη δυσχερια, εγωκεντρισμο και εκμεταλλευση...

Καποτε, πιο μικρη, συνηθιζα να ειμαι αισιοδοξη, ζωγραφιζα ουρανοξυστες μ'εναν καταγαλανο ουρανο κι εναν φωτεινο ηλιο στην πανω αριστερη μερια που οι ακτινες του φωτιζαν ολο τον φανταστικο μου κοσμο.. Τωρα, αν μου δινες ενα χαρτι, θα ζωγραφιζα ενα γκρεμισμενο κτιριο, εναν μαυρο ουρανο και κομμενα δεντρα.. Αχρωμο, χωρις ουσια.. Υπαρχει ελπιδα? Θελω να πιστευω πως ναι...



Θελω αυτος ο ηλιος που σημερα κοιτουσα με λαχταρα απ'το μπαλκονι να ξεπροβαλει, να μη σταματισει ποτε να φωτιζει τον κοσμο μου..

Θελω το νερο να δροσιζει καθε στιγμη μου..

Θελω ο αερας να φουσκωνει τα πνευμονια μου και να παιρνει μαζι του, στο περασμα του, τα φυλλα μου μολις επεσαν απο καποιο δεντρο..

Θελω το πρασινο να τυλιξει καθε μου τοπιο... Διχως φωτιες καποιων ασυνειδητων πολιτων τα καλοκαιρια..

Θελω η θαλασσα να συνεχιζει να με κανει περιφανη με το γαλαζιο της χρωμα..

Θελω το ηλιοβασιλεμα να συνεχιζει να με εμπνεει και να με κανει να ερωτευομαι..

Θελω να ζω σ'εναν κοσμο που τον κυριευει η φαντασια και το χρωμα, κι οχι υλιστικες απαιτησεις...