Πειτε στη Μαρια οτι ακομα την ψαχνω...

Θυμασαι? Γιατι εγω ακομα δεν εχω ξεχασει.. ουτε λεξη.. Προσπαθω, αλλα ματαια.

Θυμαμαι ενα κομματι του εαυτου μου να ειναι συνεχεια πανω απο ενα κινητο. Να θυμωνει και να τα βαζει μ'ενα κινητο επειδη απλα δε χτυπησε για 5 λεπτα..

Θυμαμαι μια Μαρια να χαζευει τ' αστερια και να κανει ευχες χωρις να πεφτουν. Να πιστευει στο μελλον, να ελπιζει, να μη συμβιβαζεται να ζει..

Θυμαμαι μια Μαρια να τρεχει σε σκοτεινα δρομακια για ενα κρυφο ραντεβουδακι, ταχα μου πως κανενας δεν ηξερε τιποτα. Αυτο το "παρανομο" τη γοητευε. Παντα τη γοητευε..

Τη θυμαμαι να μη θελει να κλεισει τα ματια της, μη τυχον και την παρει ο υπνος και χασει εστω ενα λεπτο την εικονα να τον βλεπει να κοιμαται. Τοσο γλυκος και τοσο αγριος ταυτοχρονα..

Θυμαμαι να ψαχνει απεγνωσμενα ενα στιλο για να ζωγραφισει καρδουλες, α γραφει τ' ονομα του παντου και συνεχεια, να τον ψαχνει στους δρομους, να ρωταει παντου αν τον ειδανε. Να μιλαει σε ολους για εκεινον..

Μου λειπει αυτη η Μαρια.. εσυ τη θυμασαι???? Αν τη δεις, πες της οτι την ψαχνω....