Για σενανε μπορω..........

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Ναι, παλι εσενα σκεφτομαι.. Αφηνομαι και ταξιδευω χιλιομετρα μακρια, εκει, στο δωματιο σου, στο κρεβατι σου. Σε σκεπαζω, σε φιλω και φευγω ξανα.
Ναι, μου φτανει. Κι ενα λεπτο μονο, μου φτανει. Και το "καθολου" παλι, το αντεχω.
Ναι, το αντεχω. Ακομα κι οταν δεν εισαι διπλα μου να σ' αγγιξω, να σε νιωσω, να ψιλαφισω το βλεμμα και το χαμογελο σου..
Ναι, ακομα κι ετσι, αντεχω. Μου φτανει που σ' ειχα, σ' εχω. Αυτη η βαθια ανασα που παιρνω εξαιτιας σου μου ειναι αρκετη.
Σε θελω...

Για σένανε μπορώ να βγω να ζητιανέψω,
κάθε ντροπή ν' αντέξω για σένανε μπορώ
Για σένανε μπορώ να βγω γυμνή στους δρόμους,
αντίθετα στους νόμους και κάθε ιερό

Για σένανε μπορώ τις φλέβες μου να σκίσω,
το αίμα μου ν' αφήσω να τρέξει σαν νερό
Για σένανε μπορώ πατρίδα να προδώσω,
Χριστέ ντρέπομαι τόσο και όμως το μπορώ

Για σένανε μπορώ φονιά να προσκυνήσω,
λεπρό να τον φιλήσω, για σένανε μπορώ
Για σένανε μπορώ στον ʼδη να κατέβω
και σέρνοντας ν' ανέβω το πιο ψηλό βουνό

Για σένανε μπορώ στ' απόσπασμα να πάω
και να χαμογελάω σαν να 'τανε γιορτή,
ν' αφήσω σαν νερό το αίμα μου να τρέξει,
χωρίς να πω μια λέξη, ούτε όχι, ούτε γιατί

Για σένανε μπορώ τις φλέβες μου να σκίσω,
το αίμα μου ν' αφήσω να τρέξει σαν νερό
Για σένανε μπορώ πατρίδα να προδώσω,
Χριστέ ντρέπομαι τόσο και όμως το μπορώ