"Σ'ευχαριστω που εφυγες, γιατι φευγοντας πηρες μαζι σου και τον φοβο μου μη σε χασω..."
Αυτο διαβασα πριν λιγες μερες σ'ενα αρθρο και προβληματιστηκα.. Στην παρεα, το ερμηνευσαμε ποικιλοτροπως.. Εγω ειπα οτι η τυπισα ζουσε μεσα στην ανασφαλεια και ο τυπακος με τη φυγη του τη διευκοληνε.. Ο Πανος ισχυριστηκε οτι το αποφθεγμα εχει αρνητικο περιεχομενο και, μιας και ο τυπος εφυγε, τι σημασια εχει για τον φοβο της κοπελιας? Η Φωτο πανω κατω συμφωνησε με τον προλαλισαντα...
Τι τελικα σημαινει?
Ποσοι απο μας εχουμε βρεθει σε μια χεση που φοβομαστε μηπως χασουμε το συντροφο μας? Κι ολη αυτη η ανασφαλεια και ο φοβος κατακλιζουν τα συναισθηματα μας και μας αποσπουν την προσοχη απο την ουσια της σχεσης??
Τελικα οταν χανουμε κατι που φοβομασταν μην το χασουμε, ειμαστε καλυτερα ή χειροτερα? Ειναι καλυτερα να εχεις κατι κι ας ζεις με το φοβο μηπως το χασεις ή να μην το' χεις καθολου?? Οκ, δε μιλαω για το γεγονος να εχουμε κατι και να προσπαθουμε να το ζησουμε στο επακρον χωρις φοβο και παθος.. Ας θεωρησουμε δεδομενο οτι ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!
Πώς το αντιμετωπιζουμε? Πως διαχειριζομαστε την κατασταση? Απ' τη στιγμη που το χανουμε, ο φοβος εξατμιζεται ή διαιωνιζεται?
8 ψυχές άφησαν το αίμα τους....:
Ποσοι απο μας εχουμε βρεθει σε μια χεση που φοβομαστε μηπως χασουμε το συντροφο μας? Κι ολη αυτη η ανασφαλεια και ο φοβος κατακλιζουν τα συναισθηματα μας και μας αποσπουν την προσοχη απο την ουσια της σχεσης??
Εγώ προσωπικά είχα μία (σ)χέση...
:)))
Καλημέρα.
Ωραίος προβληματισμός. Αλλά τελικά μήπως τα πράγματα είναι πιο απλά;
Έχω υπάρξει σε σχέση, μέσα στην οποία φοβόμουν για ένα διάστημα μη χάσω το έταιρον ήμισυ. Και ήταν τελικά τόσο ψυχοφθόρο, που από την πίεση προκαλούσα καταστάσεις, διώχνωντας τον άλλο. Συνεπώς, ουσιαστικά προκαλούσα η ίδια τη φυγή του και την απώλεια! Κάποια στιγμή του το είπα. "Φοβάμαι μη σε χάσω..." και μου απάντησε: "Δε θα με χάσεις". Το επανέλαβα όσες φορές χρειάστηκε. Και στο τέλος, δεν το ένιωθα πια. Ίσως επειδή κάθε φορά λάμβανα την ίδια απάντηση: "Δε θα με χάσεις". Κι αυτό έγινε: "Δε θα με χάσεις ποτέ...". Κι άρα, σταμάτησε να με νοιάζει σαν εμμονή ή φόβος. *
Παίζεις... http://www.blogosfaira.com/archives/466
Απλά ευχαριστώ που υπήρξες για μένα, μάλλον..
O φόβος μη χάσουμε αυτό που έχουμε, σημαίνει ανασφάλεια. Κι αν ο άνθρωπος που είμαστε μαζί, μας βγάζει αυτό το αίσθημα της ανασφάλειας... σημαίνει κάτι αυτό. Δεν μπορείς να ζεις με έναν άνθρωπο νιώθοντας μόνιμα την αγωνία μην τον χάσεις. Δεν είναι φυσιολογικό. Εκτός αν είσαι ανασφαλής και παίζουν ψυχολογικοί παράγοντες. Εκτός κι αν το έτερον ήμισυ σου δίνει να βιώσεις ακριβώς αυτό. Οπότε καλύτερα που φεύγει. Τότε ναι, φεύγουν όλα. Αλλά μήπως ποτέ υπήρχε και τίποτα άλλο πέραν της ανασφάλειας και του φόβου τελικά? Λέω... σε τέτοιες σχέσεις. Γιατί διαφορετικά, ΔΕΝ θα νιώθαμε φοβό για τη φυγή ενός ανθρώπου.
Φιλιά , καλό μήνα.
το πραγματικο αποθευμα λεει
δεν μου λειπεις γιατι φευγοντας πηρες μαζι σου τον φοβο μην σε χασω....
τι θελει να πει με αυτο λοιπον
οταν αγαπαμε κατι πολυ φοβομαστε την απωλεια του ....... και πολλες φορες αυτος ο ιδιος φοβος μας κανει να κανουμε λαθη , λαθη που οδηγουν στην απωλεια αυτου του ιδιου πραγματως που θελαμε να προστατευσουμε
Ομως χανοντας το χανεται και ο φοβος ελευθερονομαστε μενουμε μονο εμεις και οχι οι φοβοι και τα πρεπει μας...... και αυτο ειναι πραγματικα ενα συναισθημα αναγεννησης... Γιατι το μονο πραγμα που δεν μπορουν να μας παρουν ποτε ειναι τον εαυτο μας και τις αναμνησεις μας
aftos o fovos ke i anasfalia,opos ipes, mporun na se empodisun na zisis st'ali8ia ti sxesi...ke siga siga se pnigoun...otan figi,apla elef8eronese,ksalafronis apo to varos
Αυτή η έκφραση με συγκλόνισε. Τελικά φοβόμαστε όντως την απώλεια ή είναι ο φόβος του φόβου;
Δημοσίευση σχολίου