Για τον μπαμπά μου..

Αυτός είναι ο τίτλος μιας έκθεσης που έγραψε ένα κοριτσάκι 10 χρονών

πίσω απο αυτά τα γιατί κρύβονται συναισθήματα που εμείς σαν λογικοί ενήλικες

έχουμε φροντίσει να θάψουμε βαθειά μέσα μας,ίσως γιατί οι ενοχές των πράξεων μας

χαλάσουν την ηρεμια της ψυχής μας..

Αφιερωμένο απο την Μαρία στον μπαμπά που δεν γνώρισε...

Για τον μπαμπά μου...

Ο μπαμπάς είναι κάτι σαν την μαμά μάλλον..σ'αγαπάει,σε προσέχει και σε προστατεύει.

Όλες οι φίλες μου έχουν μπαμπά.Οταν ρώτησα τη μαμά μου είπε πως ο δικός μου

μπαμπάς έχει πεθάνει.

Όμως μια μέρα βρήκα το ημερολόγιο της κι έμαθα όλη την αλήθεια...

Ο μπαμπάς μου δεν με ήθελε ούτε μ'αγαπούσε..ήθελα να ρωτήσω την μαμά

αλλά φοβήθηκα πως θα με μαλώσειγιατί σκάλισα πράγματα που δεν ήταν δικά μου,

και δεν μίλησα....

Θα ήθελα όμως μια μέρα να τον δω για να τον ρωτήσω:

Φταίω εγώ που δεν με ήθελε; Τι έκανα;;

Γιατί μπαμπά;; δεν ήμουν αρκετά όμορφή; έχω φίλες πιο άσχημες απο μένα..

κι όμως έχουν μπαμπά..

Γιατί μπαμπά;; Τι είχα ή τι δεν είχα και δεν άξιζα την αγάπη σου;

γιατί δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σου δείξω την δική μου;;

γιατί μου στέρησες την αγκαλιά σου κι αυτή τη μαγικά λέξη.. μπαμπά;;

Η μαμά μου λέει πως κάθε παιδί είναι ένας άγγελος..

εσύ γιατί αρνήθηκες τον άγγελο σου;;

Αυτά θέλω να τον ρωτήσω αλλά δεν ξέρω που να τον βρω..

και το μόνο που κάνω είναι να φωνάζω μπαμπά στον δρόμο..

και μ'αρέσει γιατί κάποιοι γυρίζουν κι εγώ νιώθω πως μ'ακούει

και θα'ρθει να με βρει..

Όμως όσο κι αν κλαίω κρυφά,τελικά είμαι ευτυχισμένη,γιατί

έχω μια μαμά που μ'αγαπάει όσο δέκα μπαμπάδες μαζί..

Κι έτσι δεν μου λείπει τόσο...Αντίο..μπαμπά..