Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2008

Εις Μνημην...


Κατα λαθος "επεσα" πανω σε αυτη τη σελιδα...

Ποσο γρηγορα ξεχναμε? Ποση δυνατη ειναι η καθημερινοτητα για να μας ριξει στη ληθη?
Ποσο ευκολο ειναι να προσπερασεις τον πονο του αλλου και να συνεχισεις? Ειναι αρετη ή καταρα αυτο?

Ντρεπομαι και για μενα.. Που ξεχασα.. Λυπαμαι..

Αξιζει να "αναψουμε ενα κερακι" στην μνημη αυτων των παιδιων που "εφυγαν" μιας και κοντοζηγωνει αυτη η ημερομηνια που θα μας υπενθυμιζει οτι γιναμε ερμαια των "δυνατων".. Καταντια...

4 ψυχές άφησαν το αίμα τους....:

Ανώνυμος είπε...

Την ημέρα εκείνη γύρναγα κ εγώ με το σχολείο μου από τριήμερη..
Όταν το ακούσαμε... πλαντάξαμε όλοι στο κλάμα...
Ένα κερί.. είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τις ψυχές αυτών των 21 αγγέλων..


Τα φιλιά μου

Εξύμνoς είπε...

Ο κομπος που εκατσε στο λεμο οταν περασαμε απο εκει ενα χρονο μετα στην τετραημερη ηταν απεριγραπτος.

Οχι δεν θα ξεχασουμε.

Σπύρος είπε...

Aς αφήσουμε την σιωπή να σκεπάσει τις ψυχές τους...

[Εχω αφήσει ανοιχτή πρόσκληση, θα ήθελα όμως να συμμετάσχεις στο bloggo-παιχνιδο που έχω απαντήσει περί 7 κακών χαρακτηριστικών μας]

Αν δεν έχεις παιξει θα ήθελα πολυ να δω και τα δικά σου φιλια :)

Because of you... είπε...

@ Lockheart

Σ' ευχαριστω πολυ Σπυρακο μου!! Φυσικα και το διαβασα!
Απλα ειπα να μην παρω την πρωτοβουλια να γραψω ετσιθ ξαφνικα!

Φυσικα και θ' ανταποκριθω!

Τα φιλια μου!