Once Upon A Time...

Ξυπνησε με μεγαλη ευκολια, αν και φημιζοταν για την αδυναμια της στον υπνο.. Το ταξιδι εκεινης της μερας το περιμενε με ανυπομονισια εδω και μηνες.. Μαζεψε και τα τελευταια πραγματα της, μπηκε βιαστηκα στο αυτοκινητο που θα τη μετεφερε στο σταθμο του τρενου, στο σταθμο της "ελευθεριας" της.. Στη διαδρομη χαζευε με κλεφτες και διακριτικες ματιες το ζευγαρι που καθοταν απεναντι.. Η κενη θεση διπλα της την αναγκασε να ευχηθει ενας μεγαλος ερωτας να ερθει στη ζωη της και καποια μερα να χαμογελασει, γιατι εκεινη η θεση δε θα ηταν πια κενη.. Οι ωρες στο τρενο περνουσαν και οσο η Μελινα ηταν πιο κοντα στον προορισμο της, τοσο πιο πολυ λαχταρουσε με αγωνια μια καλοκαιρινη αγαπη για εκεινες τις διακοπες, κι ας ηταν μολις 15 ετων..

Εκεινο το καλοκαιρι, το αγορι της αδερφης της ηταν μια προκληση για εκεινη, που επρεπε να αποδειξει στον εαυτο της πως μπορουσε να τα καταφερει.. Το ιδιο και ο φιλος της καλυτερης της φιλης και της ξαδερφης της.. Για τη Μελινα ολα ηταν ενα παιχνιδι, μια παρτιδα σκακι, ενα σταυρολεξο, που ακομα κι αν δεν καταφερνε να το λυσει, ηξερε πως με λιγες κρυφες ματιες στην τελευταια σελιδα, θα συμπληρωνε ολες τις λεξεις..


Τα χρονια περνουσαν κι εκεινη γινοταν ολο και πιο σκληρη με τους γυρω της. Ειχε την πεποιθηση πως μονο οι "κακοι" επιβιωνουν σ' αυτον τον αθλιο κοσμο. Ηξερε να παιρνει παντα αυτο που θελει, να ζει επι πτωματων.. Κι ηταν μολις 17 ετων.. Συναγωνιζοταν τους παντες, στα μαθηματα, στις παρεες, στα αγορια.. Ηθελε να εχει τον πρωταγωνιστικο ρολο και αναμφιβολα, σ' αυτον τον τομεα τα πηγαινε μια χαρα. Εκεινη τη χρονια ενας ακομα "ερωτας" ηρθε να συμπληρωσει εναν ακομα αριθμο στο μπλοκακι της, οπου κατεγραφε με αλφαβητικη σειρα τις "επιτυχιες" της, δειχνοντας τες σε τακτα χρονικα διαστηματα στις φιλες της, μειωνοντας τες. Εκεινη η σχεση ειχε ομως κατι το διαφορετικο, εκεινο το αγορι θα την εκανε "γυναικα", θα της μαθαινε τον ερωτα, τη σημασια του να νοιαζεσαι για καποιον, να χτυπα η καρδια σου σαν τρελη πριν τον δεις. Ηταν το αγορι με το οποιο μεγαλωσε και περασε απο την παιδικη αθωοτητα και αφελεια στην εφηβεια.. Πολλα συνεβησαν ενδιαμεσα, σεξ, αλκοολ, αλητειες, απιστιες, ναρκωτικα.. και η Μελινα ηταν ακριβως η ιδια, οπως τοτε, 2 χρονια πριν, μεσα στο τρενο να περιμενει εκεινο τον μεγαλο ερωτα..


Αφεθηκε, εχασε την αυτοπεποιθηση της, μειωθηκε, ισως για πρωτη φορα.. Ο Στεφανος προσπαθησε να τη μετατρεψει σε κατι που ποτε δε θα μπορουσε να γινει. Για εκεινον η Μελινα δεν ηταν παρα μια "κουκλα", που την εντυνε οπως ηθελε, οποτε ηθελε. Ο ρολος της, η συμπεριφορα και η αξιοπρεπεια της, ολα εξαρτωνατν απο εκεινον. Μια συνηθισμενη νυχτα, οταν ο Στεφανος τη γυρισε σπιτι, μετα απο εναν ασχημο καυγα, τη χτυπησε, με την προφαση οτι ηταν παραπανω "φιλικη" απ' ο,τι επρεπε με τα αγορια της παρεας. Η Μελινα ορκιστηκε οτι δε θα γυρισει ποτε πισω.. Κι ομως.. γυρισε, ξανα και ξανα.. Ο χρονος περνουσε και οι δυναμεις της για να σταθει στα ποδια της ειχαν πια περιοριστει στο ελαχιστο. Το κολλεγιο που την ειχε γραψει ο πατερας της της ηταν πια αδιαφορο, οι φιλοι της ειχαν χαθει γιατι δεν αντεχαν αλλο την καταπιεστικη συμπεριφορα του Στεφανου.


Ανοιξε με λυγμους μια βαλιτσα, εβαλε δυο τρεις αλλαξιες μεσα κι εκλεισε ενα εισητηριo για Θεσαλονικη, δεν αντεχε, πνιγοταν. Ποτε δεν μπηκε σ' εκεινο το τρενο.. Ποτε δε βρηκε τη δυναμη να παει εκει που απο μικρη ηξερε πως θα συναντουσε το μεγαλο ερωτα. Η φυγη αυτη τη φορα δεν ηταν λυση για εκεινη. Αδειασε τη βαλιτσα, σκουπισε τα δακρυα της, σουλουπωσε λιγο τα μαλλια της και βγηκε εξω με μια παρεα που προσφατα, κρυφα απο το Στεφανο, ειχε γνωρισει. Παρα το γεγονος οτι ηταν ψυχολογικα και σωματικα χαλια, για καλη της τυχη, στην παρεα υπηρχε και ενας ποδοσφαιριστης. Οι αθλητικοι τυποι της ηταν παντα αδιαφοροι. "Ειναι πολυ πειθαρχημενοι για τα γουστα μου, εχουν ενα συγκεκριμενο προγραμμα στη ζωη τους που δεν το ανεχομαι", συνηθιζε να λεει. Για τη Μελινα, το βραδυ στο σπιτι του, ηταν απλα μια επιβεβαιωση που την ειχε τοσο αναγκη εκεινη τη στιγμη..


Οι δυο τρεις περιστασιακες εμπειριες που ειχε με ατομα που ουτε γνωριζε αλλα ουτε και την ενδιεφερε να μαθει, δε σταθηκαν αρκετες για να την κανουν να μην υποκυψει σε μια ξαφνικη προταση γαμου του Στεφανου στην πορτα του σπιτιου της. Αυτη τη φορα ταν σιγουρη πως τα πραγματα θα αλλαζαν, εκεινος θα ηρεμουσε και θα την εμπιστευοταν κι εκεινη θα "εκπαιδευοταν" καταλληλα για να γινει μια σωστη νοικοκυρα και, καποτε, μητερα. Τιποτα δεν αλλαξε, τα βραδια που εκλεγε απο αγανακτιση γινονταν ολο και περισσοτερα.. Εσφιγγε τα χερια της για να μην ουρλιαξει απο τον πονο που της προκαλουσε η κατασταση, κοιτουσε με απελπισια τα μαχαιρια στο τραπεζι. Ποσες φορες δεν σκεφτηκε να κοψει τις φλεβες της για να σταματησει αν πονα, ή παρακαλουσε να παθει κατι κακο, μηπως και μ' αυτο τον τροπο της φερθει πιο γλυκα.. Εφυγε, αυτη τη φορα εφυγε.. Εκλεισε την πορτα πισω της και ορκιστηκε να μην ξαναγυρισει..


Τα βραδια ξυπνουσε εντρομη που δεν τον ειχε πλαϊ της. Ολα του τα πραγματα στο σπιτη της, τη πληγωναν, τη γυριζαν παλι πισω.. 2-3 φιλοι ηταν ικανοι για να την κανουν να νιωσει πως αξιζει πολλα περισσοτερα. Αυτη τη φορα πηγε κομμωτηριο, περιποιηθηκε τον εαυτο της, μαζεψε σχολαστικα τα ρουχα και τα πραγματα της και πηγε στο πρακτορειο να κλεισει ενα εισιτηριο για Θεσσαλονικη. Παρ' ολο που η διπλανη θεση δεν ηταν κενη, αλλα ουτε ηξερε και τον συνεπιβατη της, η Μελινα κοιταξε εξω απ' το παραθυρο και χαμογελασε.. Ποσο καιρο ειχε να το κανει αυτο, ακομα και η ιδια δε θυμοταν.. Μενανε μονο 2 ωρες μεχρι να φτασει στον προορισμο της, στην ελευθερια της, μακρια απο καθε στιγμη αδυναμιας. 2 ωρες μεχρι να φτασει εκει... στον παραδεισο της...