Πεσαν οι μασκες...

Στην τελετουργικη σκηνη του παραλογου του μυαλου μου, η αυλαια επεσε και μαζι πεσαν κι οι μασκες... Ο καλυτερος κερδισε, σταματαω πια να προσπαθω να τρεξω μπροστα και να προσπερασω, και τους αφηνω να με φτασουν...

Ειλικρινα εδωσα τον καλυτερο μου εαυτο και το αποτελεσμα μιλησε.. Ή εγω τρελαινομαι κι αρχιζω και τα χανω ή βιαστηκαν να χειροκροτησουν.. Μου τη δινει αυτος ο αρνητισμος, ειχα πει πως δε θα ξαναγυρισω σε αυτον τον τροπο σκεψης. "Πρεπει να μαθεις και να χανεις οσο σκληρα κι αν προσπαθησες", γυρισαν και μου ειπαν με μια ευκολια..

Μ' εχει παρει απο κατω...



Σ' αυτη την εξεταστικη προσπαθησα, τα εδωσα ολα, ηθελα να αποδειξω πως μου "στερησαν" κατι που αξιζα και που, εντελει, ειμαι ικανη να ανταποκριθω στις προσδοκιες του.. Διαβασα, ξενυχτησα, μαλωσα, απερριψα, προσπαθησα, απομονωθηκα.. Και το αποτελεσμα??

2 στα 4!

Εχω φτασει σε σημειο να γελαω... απο τα κλαματα! Δεν ξερω γιατι με πηρε τοσο απο κατω, θα μου πειτε "Ωπα, βαστα κοπελια! Δεν εισαι και η μονη!" και θα' χετε και το δικιο σας. Στη εξεταστικη του Σεπτεμβριου εδωσα 13 μαθηματα! Ουτε ενα ουτε δυο, Δε-Κα-Τρί-Α!! Και τα περασα.. απο τυχη? ποιος ξερει? Ισως με την ιδια τυχη τελικα να απετυχα αυτη τη φορα.. Ηθελα να ριμαξω ολη τη Φιλοσοφικη, ουρλιαζα μεσα απο απο αγανακτηση κι οχι απο ηττοπαθεια..


Ηθελα ν' αρχισω να βαζω σε μια ταξη τη ζωη μου, να τελειωνω με ολο αυτο που λεγεται "Πανεπιστημιο", απολαμβανοντας το ταυτοχρονα.. Να μπουν ολα σε μια σειρα, να δω σ' ενα κομματι χαρτι τη ζωη μου οργανωμενη και φτιαγμενη στα μετρα μου. Προσπαθησα.. Ξερω πως μετα απο μια συζητηση με την κολλητη μου Ε. θα καταληξω και παλι στο συμπερασμα "Υπαρχουν πολυ πιο σοβαρα πραγματα που συμβαινουν γυρω μας κι εμεις το μονο που κανουμε ειναι να νομιζουμε πως ολος ο κοσμος περιστρεφεται γυρω απο εμας! Πως μπροστα στην υγεια και την ευτυχια, ολα τ' αλλα ειναι (επιτρεψτε μου) μαλακιες! Πως προσπαθουμε μια ζωη για το καλυτερο και χανουμε την ουσια.. Βιαζομαστε να δουμε τους τιτλους του τελους και χανουμε το ηθικο διδαγμα.."



Με σκοτωνει ολος αυτος ο αρνητισμος, με σακατευει.. Θελω να ειμαι αισιοδοξη, να συνεχισω, αλλα με φοβαμαι..

Ειλικρινα γαμωτο, μπροστα σε τοοοοσα αλλα σοβαρα προβληματα που εχει ο κοσμος, εγω βρηκα την κωλοεξεταστικη για να κλαψουρισω?? Κι ενα εξαμηνο παραπανω (ακομα κι ενα χρονο) τι στα κομματια θα μου κανει? Τι μπορει να παθω?

Δε με αναγνωριζω.. Νιωθω οτι το κεφαλι μου θα εκραγει απο τις τοσες ανουσιες σκεψεις περι πειτυχιας - αποτυχιας..



Θελω να ξυπνησω το πρωι και να μην τρεξω πανω απο ενα βιβλιο.. Θελω να βγω, να κανω μια βολτα στη θαλασσα, να συνεισφερω οικονομικα σε καποιον που μπορει να το εχει αναγκη, να παρω ενα καφε με μπολικη ζαχαρη κι ενα λουκουμα.. και να μη σκεφτω διολου τις θερμιδες! Να πω "Καλημερα" σε καποιον κι ας μην τον ξερω, να κοιταω με ανυπομονισια τις βαρκουλες και τα κοτερα στη Μαρινα Ζεας, ψαχνοντας καποιο με τ' ονομα μου! Να περπατησω ωρες ατελειωτες και να καταληξω στο λιμανι, λεγοντας "Καλο Ταξιδι" σε καποιον που θα περιμενει στην προβλητα το καραβι που θα τον μεταφερει στον προορισμο του.. Θελω να χαμογελασω σ' εναν αγνωστο, να βρεθω σε μια αδεια καφετερια, να βοηθησω καποιον που να το εχει αναγκη, να πω "Σ' αγαπω" στα δικα μου ατομα..!

Φοβαμαι πως τελικα, θα τρεξω πανω απο ενα βιβλιο.. Μου εκανε καλο ομως και μονο που τα σκεφτηκα..


Update : Εχετε δικιο.. Οχι, η αληθεια να λεγεται, εχετε δικιο!! Σημερα τα βλεπω πιο σφαιρικα τα πραγματα.. ΟΚ περασα πολλες ωρες πανω απο ενα βιβλιο, αλλα ετσι ειναι η ζωη!
Θα φτασω καποτε σ' ενα σημειο να νοσταλγω τα φοιτητικα χρονια.. Οποτε λεω να παρω το 3αρακι που μου χαρισαν και να παμε together για μια φραπεδια στο Μικρολιμανο (εστω και νοερα!)

Ευχαριστω ολους ειλικρινα! Σαμπως ποιο το νοημα και η γλυκα του Σεπτεμβριου αν δεν εχεις να δωσεις καποιο μαθημα??

Ιδιαιτερες ευχαριστιες στον Αγγελο, την Jacki, τον Σπυρακο και τον Θογια μου για το ταρακουνημα που μου χαρισανε!!