Predictor changed my life...

Δεν μπορουσα λοιπον να κοιμηθω με τιποτα... Μου επεσε βαρια η αντιβιωση κι ειχα κι ενα προσωπικο προβλημα που με βασανιζε εδω και 2 1/2 (δυομησι) βδομαδες...

Τι πιο φυσικο να παρω λοιπον την κολλητη μου Δ. και την τρελη μου γειτονισα Λ. για να μοιραστω μαζι μου την ανησυχια μου περι καθυστερησης (οχι του τρολεϋ βρε παιδια, you know what I mean...)

Μετα απο κανενα εικοσαλεπτο ακουω διαδοχικα το σαστικο κουδουνι να χτυπαει επιμονα.. Ηταν οι τρελες! Οχι που θα εχαναν ευκαιρια να με ξεμπροστιασουν περι "δεοντολογιας προφυλακτικου" κτλ κτλ.. Οι χαζες ομως, αντι ν'αρχισουν το κυρηγμα μου ειχαν κουβαλησει δυο τεστ εγκυμοσυνης απο ενα εφημερευων φαρμακειο στην Πλατεια Αγ.Γεωργιου.. Αρχισαν τα γνωστα

"Θα το κανεις"

"Οχι δεν το κανω!"

"Θα το κανεις, δε μας βλεπεις? Τρεμουμε! Τοσο αναισθητη εισαι??"

"Φερτο εδω, προκειμενου να σκασετε θα το κανω!"



Και το εκανα... Και ειστε οι τριτοι σε σειρα που το μαθαινετε... Η πρωτη αντιδραση ηταν αδιακοπο κλαμα και σαν τρελη να ψαχνω να βρω στο Χρυσο Οδηγο καποια Κλινικη.. Μολις ηρεμησα, το πρωτο πραγμα που εκανα ηταν να πεταξω το πακετο με τα τσιγαρα που βρισκοταν στο τραπεζι. Δεν ξερω τι θα κανω, αν θα υποδεχτω αυτο το νεο ή θα κανουμε ολοι πως δε συνεβη ποτε... Ουτε καν ξερω πως θα το πω στους δικους μου και στον φιλο μου..

Αυτο που ξερω ειναι πως θα κοιμηθω αποψε -αν τα καταφερω απο την ενταση- με το χερι στην κοιλιτσα μου.. Θα του μιλησω γιατι μπορει να μην εχω την ευκαιρια να το καω ποτε.. Δεν ξερω τι θα γινει με τη σχολη, με το μελλον μου, με τους γονεις μου..

Αποψε θελω να μεινουμε δυο μας.. Εγω κι εσυ..

(θα σταματησω εδω γιατι ειμαι αρκετα φορτισμενη και συγκινημενη...)