Μοιάζω με κρύσταλλο που πρόκειται να σπάσει
Τα πάντα γύρω μου τα δέχομαι αργά

Αφήνω πλέον όποιον θέλει να με φτάσει
Και σταματάω να κάνω βήματα γοργά!

Δε μ’ ενδιαφέρει πόσα ακούγονται για ’μένα
Είναι κακός ο κόσμος έλεγα συχνά!!

Θέλω συνέχεια να με βρίσκει λαβωμένο
Κι ούτε μια μέρα δεν υπάρχει που ξεχνά

Σ’ ένα δυάρι στην Κυψέλη είχα βρει
Την ησυχία που ζητούσα τόσα χρόνια

Όλοι νομίζανε πως έχω τρελαθεί
Και μου την έσπαγε που δείχνανε συμπόνια!!

Σαν κάτι άσχημο με χάζευαν πολλοί
Όταν γυμνή στεκόμουν’ στο παράθυρο μου

Τι κι αν οι γείτονες φωνάζαν σαν χαζοί
Εγώ θα έκανα και πάλι το δικό μου!!



Θέλω ν’ αντέξω… και να πιστέψω…
Πως είναι η θάλασσα βουνό που έχει ξαπλώσει

Κάνω τα πάντα… για να μαντέψω…
Τον κωδικό που τη ζωή μου έχει κλειδώσει…

Θέλω να κλάψω… και να πετάξω…
Δίπλα στα λίγα βραδινά αεροπλάνα…

Να τρέξω έξω… χωρίς κανόνες…
Και να τα κάνω όλα γύρω μου Που-Τα-Να…

Κάνω τη θλίψη μου να μοιάζει με γιορτή
Και τη γλεντάω πίνοντας κίτρινη τεκίλα

Είναι πολλοί που την αγάπη συγχωρούν
Μα εγώ τη χόρτασα ετούτη την ξεφτίλα

(Όλοι με βλέπουνε χωρίς να με κοιτούν
Όλοι με βρίζουνε χωρίς να μου μιλάνε)

Μα εγώ γνωρίζεις όλα αυτά που δεν ακούν
Για αυτό και αφήνω τα όνειρα μου να γελάνε

Δ.Κοργιαλας σε μια... ψιλοδιασκευη δικη μου:P