Κανονιστηκε και το ταξιδι στη Θεσσαλονικη λοιπον! Ομολογω οτι ειναι 5.24 το πρωι και δε μου κολλαει υπνος! Αν και η βδομαδα που ακολουθει προβλεπεται δυσκολη λογω εξεταστικης (3 μαθηματα left...), γεμισα ενεργεια και ορεξη!!!!

Το give the devil his due, δεν πολυ εχω τα μουτρα να ζητησω ξανα λεφτα.. Ελειπα το καλοκαιρι ενα μηνα, πηγα μια βδομαδα Σαντορινη και ξαναεφυγα για μια βδομαδα παλι.. Αχαριστια, το ξερω.. θα φερω μια ισορροπια μολις επιστρεψω, promise..
Καθομαι και κανω μια ανανεωση στο Mp3, νεα κομματια, νεα διαθεση, νεα στιχακια.. Εσβησα ο,τι γελοιο και εμπορικο κυκλοφορουσε. Πλεον μονο συναισθημα, ουσια, νοημα!
Αλεξιου, Γαλανη, Βιταλη, Μητροπανος, Περιδης, Πρωτοψαλτη, Ελληνικη ροκ σκηνη, Θηβαιος κτλ κτλ...

Αν εχετε κατι να μου προτεινετε σ' αυτο το στυλ (ειτε τραγουδι ειτε καλλιτεχνη) δεκτον!

Ναι... παλι....

Ονειρα... παθη... τρελα... ηδονη... ερωτας

Ολα μαζι ξετυλιγονται σε ενα αλμπουμ σκονισμενων καλοκαιρινων εικονων.. Τιποτα πιο σημαντικο, πιο ουσιωδες, πιο σαγηνευτικο απο μια φωτογραφια που κοιτιομαστε καταματα.

Τιποτα πιο νοσταλγικο απο την αλμυρα του κορμιου σου και το αξιοζηλευτο χαμογελο σου. Τα κλεινω ολα σ'ενα κοκκινο κουτι, σαν το χρωμα της μπλουζας σου που με ξετρελανε. Τα κλεινω ολα εκει μεσα, πανε αυτα, τα ζησαμε, εχουμε τοσα ακομα μπροστα μας!



Κι εγω θυμαμαι, χαμογελαω πονηρα, σε σκεφτομαι, σε φανταζομαι. Κι αυτη η χαρα κι η ανατριχιλα διαιωνιζονται. Επιζητω το πειραγμα σου, τη φωνη σου, τα γλυκολογα. Με αλλαξες. Σχηματιζω τη μορφη σου με τον καπνο απ' τα τσιγαρα που γεμιζουν το τασακι. Ζωγραφιζω ενα μονογραμμα στο θαμπο τζαμι.

Ναι, παλι σε σκεφτομαι...

3.. 2.. 1.. καααααατ!!!

Μιας κι επιστρεψαμε ριζικα στις βασεις μας, ειπα να ξεκινησω μ' ενα bloggoπαιχνιδακι ξεκλεβοντας την προσκληση απο τον πολυαγαπητο Lockheart..
Oι κανονες του παιχνιδιου ειναι απλοι : "Στο συγκεκριμένο παιχνίδι καλείστε να παραθέσετε ένα video, κείμενο, στοίχο, τίτλος απο ταινία ή απόσπασμα αυτής ή ότι δηλαδή σας έκανε να συγκινηθείτε και φυσικά αν θέλετε αναφέρεται και τον λόγο που σας συνέβη αυτό."



Το παρακατω ειναι ενα αποσπασμα απο την ταινια "Υ.Γ. Σ' αγαπω", οπως λεει και ο Π., πολυ μελη και χαζοαμερικανικη ταινια, σκοτωνομαστε στο vodeo club καθε φορα που δε μ'αφηνει να τη νοικιασω κι να την ξαναδω.. Το αποσπασμα ειναι απο ενα γραμμα που στελνει η Χόλυ στον αντρα της, Τζέρι, που εχει πεθανει...

P.S. I love you

Holly Kennedy: Dear Gerry, you said you wanted me to fall in love again, and maybe one day I will. But there are all kinds of love out there. This is my one and only life, And its a great and terrible and short and endless thing, and none of us come out of it alive. I don't have a plan... except, it's time my mom laughed again. She has never seen the world... she has never seen Ireland. So, I'm taking her back where we started... Maybe now she'll understand. I don't know how you did it, but you brought me back from the dead. I'll write to you again soon. P.S... Guess what?



Το δευτερο αποσπασμα ειναι απο την ταινια Armageddon. Εχω δει την ταινια, χωρις να υπερβαλλω, πανω απο 15 φορες και ποτε δεν καταφερα να κρατηθω και να μη ξεσπασω σε κλαματα τη στιγμη που ο Χάρι θυσιαζεται στη θεση του αγαπημενου της κορης του...

A.J.: Just tell Grace that, uh, that I'll always be with her. Okay? Can you do that?
Harry Stamper: Yeah. Okay, kid.
Harry Stamper: [pulls AJ's air hose out and rips off his own mission badge and hands it to AJ] Give this to Truman. Make sure Truman gets that! Get in there.
[pushes AJ back into the hatch and closes the door]
Harry Stamper: It's my turn now.
A.J.: Harry! Harry! You can't do this to me! It's my job!
Harry Stamper: You go take care of my little girl now. That's your job. Always thought of you as a son. Always. But, I'd be damn proud to have you marry Grace.
A.J.: [beginning to cry] Harry.
Harry Stamper: You take care of yourself.
[pushes a button sending the hatch up]
A.J.: Harry, no!
Harry Stamper: I love you, boy.
A.J.: Harry, I love you! Don't Harry! Wait a minute! Harry, no!
Harry Stamper: Bye, son.


Καλω οσους ειναι στη δεξια μερια του blog μου, αλλα και σε οσους θελησουν να συμμετασχουν... Αφηνω την προσκληση ανοιχτη!!

10 πραγματα που αλλαξαν στη ζωη μου τους τελευταιους 3 μηνες

1. Περασα τις καλυτερες διακοπες της ζωης μου

2. Περασα ολα τα μαθηματα της εξεταστικης του Ιουνιου

3. Εμαθα ποδηλατο (ουδεν σχολιον...!)

4. Εφτασα σε σημειο να ζυγιζω 49 κιλα (οχι, μη με ρωτησεις κι εσυ, δεν ειμαι ανορεξικη!!)

5. Ζητησα συγγνωμη απο ενα ατομο που για 5 χρονια ημασταν καθε μερα μαζι και το πληγωσα

6. Πηρα διαδρομο κι αρχισα να το παιζω Βεγγος... "Τρεχατε ποδαρακια μου!"

7. Χωρισα, πληγωσα, πληγωθηκα...

8. Εφτιαξα ενα πλανο στη ζωη μου για τα επομενα 2 χρονια, βρηκα σπιτι στις Σερρες...

9. Αυξησα κατα πολυ την ημερισια ποσοτητα αλκοολ και νικοτινης στο σωμα μου,καιρος για αποτοξινωση!

10. Ερωτευτηκα παραφορα, εκλαψα απο ευτυχια, ενιωσα αυτο το "κλικ" για το οποιο μιλατε ολοι κι εγω ιδεα δεν ειχα τι στα κομματια ηταν!

Μες στα δυο του ματια να κοιταζω....

Πάνω σου η γη ξυπνάει
ήλιος μπαίνει από παντού
κάθομαι και σε κοιτάζω
μη με φοβάσαι
Είσαι ακόμα από τον ύπνο
τ΄όνειρο έχει εξατμιστεί
Μάρτιο θυμίζεις πώς να σε προβλέψω

Ενα απ΄όλα τα βιβλία
που έχω μέσα μου βαθιά
του έρωτα φεγγάρια μαύρα το φωτίζουν
Τίποτα δεν έχει μείνει
κι όμως όλα είναι εδώ
άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου
σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου !!

Άφωνη η ζωή ρωτάει
τόση ομορφιά από που
βρέχει ο ουρανός ρουμπίνια κι απαντάει
μόνο η αγάπη ξέρει τώρα έμαθα κι εγώ
πόσο ανάγκη έχω από την αγκαλιά σου

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου
σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου

Τίποτα άλλο εκτός από εσένα στο φως
τίποτα άλλο που να με σκοτώνει γλυκά

Αν μπορούσα να βρω την λέξη που θα άγγιζε την καρδιά σου, θα την έλεγα μέχρι να ματώσουν τα χείλη μου...

Να ξέρεις πως η σκέψη μου θα είναι μαζί σου αφού δεν μπορώ να είμαι εγώ. Θέλω να κοιτάζω μέσα στα δύο σου μάτια. Εκεί που σταματάει ο χρόνος και υπάρχει μόνο γαλήνη..

Σερραϊκή Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2008

Το μουσικό Συγκρότημα "18 Παρά τέταρτο" που δημιουργήθηκε στην πόλη των Σερρών θα μας εκπροσωπήσει στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2008,την Πέμπτη 9 και το Σάββατο 11 Οκτωβρίου στο Γήπεδο Πυλαίας.

Το Τραγούδι:Αν χρειαστεί
Συνθέτης: ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΜΑΝΕΤΖΗΣ
Στιχουργός: ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΜΑΝΕΤΖΗΣ
Ερμηνευτής: Μπάντα "18 Παρά Τέταρτο" (ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΜΑΝΕΤΖΗΣ, ΤΑΣΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΚΗΣ, ΣΑΚΗΣ ΑΖΑΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΡΑΚΑΣ, ΝΑΣΙΑ ΚΑΡΑΤΖΑ)

Στίχοι Τραγουδιού

Όλοι αναζητούν την αγάπη
γυρεύουν κάπου μια ζεστή αγκαλιά
γυρεύουν ένα φιλί, ένα χάδι
ένα στήριγμα, μια παρηγοριά

Γι’ αυτό κι εσύ όπου κι αν είσαι τώρα
το βλέμμα αν σηκώσεις στον ουρανό
θα ακούσεις κάθε μου σκέψη κι εγώ να τραγουδώ

…πως όλο τον κόσμο θα γυρίσω
παντού θα ψάξω να σε συναντήσω
και κάτι μέσα μου φωνάζει πως δεν είσαι μακριά
αν χρειαστεί τον κόσμο θα γυρίσω
θα ζω για την στιγμή που θα σ’ αντικρύσω
και τότε θα σου χαρίσω όλη μου την καρδιά

μες στο μυαλό τους όλοι έχουν μια εικόνα
πως θα είναι το άλλο τους μισό
και λαχταρούνε να έρθει εκείνη η ώρα
όταν το βρούνε να του πουν αγαπώ

γι’ αυτό κι εσύ όπου κι αν είσαι τώρα
το βλέμμα αν σηκώσεις στον ουρανό
θα ακούσεις κάθε μου σκέψη κι εγώ να τραγουδώ

Αν χρειαστεί όλο τον κόσμο θα γυρίσω για να σε βρω
αν χρειαστεί όλο τον κόσμο θα περπατήσω για να σε βρω!!

Kαλη επιτυχια λοιπον!!

πηγη

Λιγες μερες ακομα υπομονη.. Λιγα χιλιομετρα ακομα και παλι μαζι.. Θελω ΕΣΥ να εισαι αυτος που θα με σκεπαζει τα βραδια, που θα σκεπαζει καθε μου αμφιβολια και φοβο. Θελω ΕΣΥ να εισαι διπλα μου οταν ανοιξω τα ματια μου το πρωι.

Εδω και μια βδομαδα ξυπναω 6 το πρωι με το πιο γλυκο σου μηνυμα. Ναι, αν καποιος μου λεγε εκεινο το βραδυ οτι θα ειμασταν μαζι σημερα, θα του' λεγα να κανει ενα κρυο ντουζ! Ποτε δεν πιστευα σε χαζοερωτες και ροζ συννεφακια, και να που ακροβατω ακριβως απο πανω τους! Ολα πανω σου ειναι αψεγαδιαστα, η μυρωδια σου, τα χειλη σου, τα ματια σου, τα χερια σου.

Λυπαμαι μονο που δεν μπορεσα να νιωσω ετσι και με προηγουμενες σχεσεις. Που ημουν ψυχρη, κυνικη και απολυτη.. Λυπαμαι που αναγκαστηκαν να συμβιβαστουν με το ψυχρο εγω μου που δε χαμογελουσε ακαταπαυστα απο ευτυχια και ερωτα, που δε κρεμιοταν πανω απο ενα τηλεφωνο, που δε ζωγραφιζε καρδουλες σε εισιτηρια του μετρο.. Λυπαμαι που ισως τελικα να μην προσπαθησα καν, ναι, ειχατε δικιο, με εβαζα για ολα σ' ενα καλουπι.. "Ειμαι ετσι γιατι δεν πιστευω σ' αυτο, σ'εκεινο, στο αλλο..." Συγγνωμη αν σας εκανα να νιωσετε ασχημα, σας πληγωσα και σας απογοητευσα. Συγγνωμη που δεν ξυπνησα με το πιο πλατυ μου χαμογελο διπλα σας το πρωι, που δε μετρουσα και τα δευτερολεπτα για να βρεθουμε, που δεν εδωσα ο,τι μου δωσατε. Στις σχεσεις μου παντα ημουν αχαριστη και απολυτη. Ισως γιατι δεν ειχε βρεθει αυτο το "κατι" που σου τουμπαρει τον κοσμο αναποδα και να ξεκινησεις τις κοσμοθεωριες σου απο το μηδεν. Συγγνωμη που δεν ημουν αυτο που περιμενατε..

Η κολλητη Ε. λεει πως δεν εχω ν' απολογηθω σε κανεναν για την ευτυχια μου και την κατασταση που βιωνω αυτο τον καιρο. Κι ομως, νιωθω πως πρεπει.. Ειδικα σε ατομα που πιστεψαν οτι μπορω να γινω ετσι και τελικα δεν εγινα.. οχι για κεινους.. Δεν απολογουμαι για τα συναισθηματα μου, απλα λυπαμαι για το κενο που τους προκαλεσα..

Δεν πιστευω σε μοιρες, πεπρωμενα και καρματα, απλα ηταν καπου εκει εξω, περιμενε, περιμενα και..................


Οχι, δεν απολογουμαι σας λεω... απλος αυθορμητισμος...

Τις πιο γλυκες μου καληνυχτες σε ολους σας, και thanxz a lot για τη συμπραξη σας στη τρελα που με βολοδερνει αυτο το διαστημα! Τα φιλια μου και... (ναι επιτελους ηρθε η ωρα να το πω κι εγω μετα απο 2 μηνες διακοπων!!) ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!

Σε Θελω.....

1250 χλμ για σενα.. Κι αλλα τοσα, οσα περνανε απ' το χερι μου, οσα αντεχει η τσεπη κι η καρδια μου..

Γουσταρω τα παντα πανω σου, μεσα σου, διπλα σου. Τα ματια σου οταν με κοιτανε, τα χειλη σου οταν με φιλανε, τα χερια σου οταν μ' αγγιζουν, το χαμογελο σου οταν μιλαμε. Σε θελω.. Ζηλευω, χαμογελαω, παθιαζομαι, ερωτευομαι.. Πραγματα πρωτογνωρα για μενα.

Σε νοιαζομαι, σε χρειαζομαι.. Σε θελω..

Μαζι σου ειμαι αλλος ανθρωπος. Θα κοιταξω τ'αστερια, θα χαζεψω την ανατολη του ηλιου, θ' ακουσω χαζοτραγουδα, θα μου λειψεις, θα σε σκεφτω, θα μιλησω ακαταπαυστα για σενα σε φιλους και γνωστους. Κι ολα αυτα για σενα..

Κι εχω ακομα αλλα τοσα να δωσω, μου βγαινουν αυθορμητα, ξεχειλιζουν απο μεσα μου, δεν το ελεγχω, προσπαθω, αλλα ματαια.. Μου βγαινει αυτη η γλυκα των εφηβικων μου χρονων, αυτο το ασταματητο χαμογελο.



Το μυαλο ταξιδευει στις επομενες μερες που θα μας βρουν μαζι, μερες, βδομαδες, μηνες... Εισαι ολα αυτα που δεν μπορω να γραψω, να εξηγησω, να ερμηνευσω σε ενα κομματι χαρτι, σε μια οθονη υπολογιστη, σε μια συζητηση με φιλους. Εισαι εκει κι ομως ειναι σαν να μη λειπεις ουτε στιγμη απο κοντα μου.

Εγω, που φοβομουν το αγνωστο, θελω να ζησω το αυριο ΜΑΖΙ ΣΟΥ...
Εγω, που τρεμω τα μοναχικα ταξιδια, θα ερχομουν εστω για να σε δω 2 λεπτα..
Εγω, που δεν εμαθα να μοιραζομαι, στα δινω ολα, παρτα, ειναι δικα σου..
Εγω, που ποτε δε ζηλεψα, κοκκινιζω και βγαινω εκτος εαυτου..
Εγω, που που δε ζωγραφιζα καρδουλες, που τα εβαζα ολα σ' ενα καλουπι, τωρα το κανω χιλια κομματια και γινομαι το ανεμελο ερωτευμενο κοριτσακι που χαζευει τα ταβανια ωρες ατελειωτες..
Εγω, που ποτε δεν το ξεστομισα, <<ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ...>>

Κλεινω κι ερχομαι, φτανω.. με το πρωτο το αεροπλανο!!!

Παλι πηρα ενα κομματι χαρτι κι εκανα την καθιερωμενη "λιστα" με το τι θα παρω μαζι μου στα πατρια εδαφη (παραδοση που κρατει απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου να γραφει!)

Εχουμε και λεμε... ξυραφακια, το μαυρο φορεμα της sis, το καφε φορεμα της sis, σαμπουαν, φορτιστες μπλα μπλα μπλα... Ολοι προσπαθουν να προσαρμοστουν στη δουλεια μετα απο μια βδομαδα (?) διακοπων, κι εγω με εναμησι μηνα διακοπες... την ξανακανω.. ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, το ξερω. Και στα μεσα της εξεταστικης. Κι αυτο το ξερω. Ειναι αυτη η φυγη που με πιανει μετα απο καθε χωρισμο. Τ' αντιμετωπιζω ολα καλυτερα με τον μακεδονιτικο αερα. Τσιγαρακι, μπυριτσα, μουσικουλα, καλη παρεα και... Κερκινη! Καλυτερος συνδιασμος για να σκεφτεις, ν'αποφασισεις, να τολμησεις, ν'αντιμετωπισεις, δεν υπαρχει.. Ολοι εχουμε ενα μικρο παραδεισο, εκει οπου καταφευγουμε τις δυσκολες στιγμες και συζηταμε με τον εαυτο μας και μονο. Εκει που τα βαζουμε ολα σε ταξη, τα υπερ και τα κατα, και φτιαχνουμε ενα μικρο "πλανακι".. Εμενα δυστυχως ή ευτυχως ειναι 625 χλμ μακρια. Αλλα δεν το βαζω κατω, αφου εκει ειναι ο παραδεισος μου, θα τον ακολουθησω κι ας χαθω στην πορεια. Θα ξερω οτι προσπαθησα.. Κι ο,τι βραξει ας κατεβασει...!

Ευχομαι καλο χειμωνα σε ολους σας, καλη δυναμη σε οσους δουλευουν και μολις γυρισαν απο διακοπες...! Ειναι ωραιο να περιμενεις το επομενο καλοκαιρι, χωρις να χανεις την καθε στιγμη βεβαια... Καλο μας-σας χειμωνα λοιπον!

Υ.Γ.: Μαμα : " Φετος το χειμωνα θα ζησεις ενα μεγαλο ερωτα που θα σου' ρθει απο κει που δεν το περιμενεις, το' χω προαισθημα σου λεω!"
Εγω : "Ασε ρε μανα με τα προαισθηματα σου! Ολα τα ξερεις πια... Για πες, πώς θα' ναι???"

Σας αφηνω με λιγες φωτογραφιες απο Κερκινη... ( δυστυχως ποτε δε θα στα δειξω απο κοντα...)

Να που η ζωή ξανά μια μουσική γεννά
ταγκό για μένα μόνο
Να που η τρέλα αυτή
βήμα σωστό θα βρει
να φύγει απ΄τον πόνο

Ήσουνα σκληρή συνήθεια
μα δεν ήσουν φως μου η αλήθεια

Χορεύω με ψυχή και σώμα
με πείσμα εγώ στο βλέμμα ακόμα
κι ας έχω δει πολλά
Χορεύω κι ας μη το αντέχω
χορεύω στο ρυθμό που έχω
κι όχι για σένα πια!!!!!

Στη γη στα σύννεφα
πάντα κινδύνευα
ΔΕ ΖΩ ΠΙΑ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ
κι αν μια σκιά βρεθεί
να με ακολουθεί
ν΄απέχει απ΄το ψέμα

Ήσουνα σκληρή συνήθεια
μα δεν ήσουν φως μου η αλήθεια

Χορεύω με ψυχή και σώμα
με πείσμα εγώ στο βλέμμα ακόμα
κι ας έχω δει πολλά
Χορεύω κι ας μη το αντέχω
χορεύω στο ρυθμό που έχω
κι όχι για σένα πια!!!

Πειτε στη Μαρια οτι ακομα την ψαχνω...

Θυμασαι? Γιατι εγω ακομα δεν εχω ξεχασει.. ουτε λεξη.. Προσπαθω, αλλα ματαια.

Θυμαμαι ενα κομματι του εαυτου μου να ειναι συνεχεια πανω απο ενα κινητο. Να θυμωνει και να τα βαζει μ'ενα κινητο επειδη απλα δε χτυπησε για 5 λεπτα..

Θυμαμαι μια Μαρια να χαζευει τ' αστερια και να κανει ευχες χωρις να πεφτουν. Να πιστευει στο μελλον, να ελπιζει, να μη συμβιβαζεται να ζει..

Θυμαμαι μια Μαρια να τρεχει σε σκοτεινα δρομακια για ενα κρυφο ραντεβουδακι, ταχα μου πως κανενας δεν ηξερε τιποτα. Αυτο το "παρανομο" τη γοητευε. Παντα τη γοητευε..

Τη θυμαμαι να μη θελει να κλεισει τα ματια της, μη τυχον και την παρει ο υπνος και χασει εστω ενα λεπτο την εικονα να τον βλεπει να κοιμαται. Τοσο γλυκος και τοσο αγριος ταυτοχρονα..

Θυμαμαι να ψαχνει απεγνωσμενα ενα στιλο για να ζωγραφισει καρδουλες, α γραφει τ' ονομα του παντου και συνεχεια, να τον ψαχνει στους δρομους, να ρωταει παντου αν τον ειδανε. Να μιλαει σε ολους για εκεινον..

Μου λειπει αυτη η Μαρια.. εσυ τη θυμασαι???? Αν τη δεις, πες της οτι την ψαχνω....

ΕΚΕΙ.....

Παλι τα κανω ολα πουτανα. Παλι η ιδια διαδρομη, τα ιδια συναισθηματα. "Εδω ανηκεις" μου ειπες. Ισως να' χεις και δικιο. Κουραστηκα να τους ακουω ολους να αμφισβητουν τα ονειρα μου. Μετραω μηνες για το πτυχιο και το πρωτο πραγμα που θα κανω ειναι να ψαξω σπιτι ΕΚΕΙ.

ΕΚΕΙ που ειμαι ο εαυτος μου, ΕΚΕΙ που δεν προσποιουμαι και δε συμβιβαζομαι. ΕΚΕΙ που ο χρονος κυλαει με μια τρομακτικα γρηγορη ροη.

Εδω ολα ειναι μουντα, αχρωμα, απροσωπα και τυποποιημενα. Πρεπει να κανω "αυτο" γιατι.. απλα πρεπει. Πρεπει να συμββαστω με "εκεινο", γιατι απλα πρεπει.

Οι υποχρεωσεις μου στην Αθηνα ειναι πλεον μετρημενες στα δαχτυλα ενος χεριου. Μολις ξοφλησω μ' αυτες, θα αποδειξω σε ολους εκεινους που αμφισβητησαν πως θα τα καταφερω ΕΚΕΙ. Και θα τα καταφερω ρε γαμωτο. "ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ", ετσι δε λες???

Οποιος εχει το τραγουδι του Τσουκαλα το "Μπαλαντα" (αυτο που εχω γραψει στο επομενο ποστ) και μπορει να το ανεβασει με rapidshare ας μου στειλει το link....

Θα του ειμαι υποχρεη !!!!

To ξερω θα'ρθουν κι αλλα καλοκαιρια.....

Το ξέρω θα'ναι αυτό το τέλος,
ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΟΡΩ ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ, δεν ξέρω.
Στη πρώτη τη βροχή πως να πιστέψω,
πως φτάνει μόνο αυτή για να τελειώσει oλόκληρη ιστορία.

Στον γκρίζο ουρανό χάθηκε ο ήλιος,
κι η θάλασσα κι αυτή γεμίζει σκοτεινή το φόντο.
Κοιτάζω σιωπηλά τον άδειο δρόμο,
και χίλιες δυο μορφές που μ'άγγιζαν στο χθες σκορπούν μια ελπίδα.

Το ξέρω θα'ρθουν και άλλα καλοκαίρια, ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί. Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ'αστέρια, της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί.

Μα δε θα'ρθει ποτέ το καλοκαίρι, αυτό που μόλις πέρασε στο χθες, Κανένα δεν μπορεί να ξαναφέρει, τις αναμνήσεις που με γέμιζαν τόσες χαρές.



Θυμάμαι ένα γλυκό κορίτσι,
πορφύρα στα μαλλιά, λουλούδια στη καρδιά, δυο χείλη...
Στο κάθε της φιλί ξαναγεννιόμουν,
κι όταν γελούσε αυτή ανοίγαν λες οι ουρανοί εμπρός μου.

Μα φεύγει ο καιρός και τώρα,
πλησίασε πολύ η πιο δύσκολη στιγμή,
στα είκοσι μου χρόνια.
Ήταν γραφτό αυτό το καλοκαίρι, να μου θυμίζει τόσα, ίσως τις πιο όμορφες στιγμές ως τώρα.

Το ξέρω θα'ρθουν και άλλα καλοκαίρια,
ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί.
Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ'αστέρια,
της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί.

Μα δεν θα'ρθει ποτέ το καλοκαίρι,
αυτό που μόλις πέρασε στο χθες.
Κανένα δεν μπορεί να ξαναφέρει,
τις αναμνήσεις που με γέμιζαν τόσες χαρές.

'Η θα φυγεις ή Εγω......

Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Ποιό μυστήριο τρελό παίζει μέσα μας κρυφτό
Μάντεψε ποιός είναι της ζωής μας ο εχθρός
Ο κακός μας εαυτός δεν αφήνει να 'ρθει φως
Μα σ' αγαπώ

'Η ΘΑ ΦΥΓΕΙΣ 'Η ΕΓΩ
ΑΠ' ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΘΑ ΠΝΙΓΩ
ΜΑΚΡΙΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ
Εμείς οι δυο
ΜΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ
ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ
Τότε θα 'μαστε μαζί για μια ζωή
Αν μ' αγαπάς, αν μ' αγαπάς
ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΜΗ ΜΕ ΧΤΥΠΑΣ...

Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Πάντα ψάχνω για να βρω λες και ψάχνω θησαυρό
Στα χαμένα εδάφη ανακαλύπτω διαφορές
Κι όλο υψώνουν φωνές μα στο τέλος όλο λένε
Σ' αγαπώ...

Hold Me.....

Comfortable as I am,
I need your reassurance
Comfortable as you are,
You count the days
But if I wanted silence, I would whisper
And if I wanted loneliness, I'd choose to go
And if I liked rejection, I'd audition
And if I didn't love you, you would know

And why can't you just hold me,
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care?

You say you see the light now
at the end of this narrow hall
I wish it didn't matter
I wish I didn't give you all

But if I wanted silence, I would whisper
And if I wanted loneliness, I'd choose to go
And if I liked rejection, I'd audition
And if I didn't love you, you would know



And why can't you just hold me
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care?

Poor little misunderstood baby
No one likes a sad face
But I can't remember life without him
I think I did have good days
I think I did have good days

And why, why can't you just hold me
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care?

Σημερα εχω ορεξη (ή μηπως αναγκη...?) να γραψω τα παντα, να γραφω για ωρες ατελειωτες.. Για καθε λογης θεμα. Μου ελειψε, μου ελειψε.. Αυτη η μικρη συνηθεια να καταθετεις ενα κομματι του εαυτου σου σε μια μικρη οθονη. Πραγματα που αλλοτε σου προκαλυν ενα δεος και μια νοσταλγια οταν τα ξαναδιαβαζεις, κι αλλα παλι που σε κανουν να θυμωνεις..

Και γραφεις... και γραφεις... και ξαναγραφεις.. Καταγγελεις, απελπιζεσαι, οργιζεσαι, τα βαζεις με το κρατος, με τις συνθηκες ζωης, με τους αντρες, με τις γυναικες, με την εξουσια, με ΔΕΗ, ΟΤΕ, μιζες, εκλογες, κομματα, αδικια... Εισαι ενα λιονταρι σ' ενα γυαλινο κλουβι, που βρυχαται, με την ελπιδα να ακουστεις. Και κανεις δε σ' ακουει. Κι ολοι κανουν πως δε βλεπουν. Δεν τους συμφερει να δουν τιποτα παραπανω απο τον ιδιο τους τον εαυτο. Κι εσυ συνεχιζεις να γραφεις, να ερωτευεσαι, να πληγωνεσαι, να κλαις, να γελας. Κι εκεινοι παλι σου γυριζουν την πλατη.

Καρδουλες, ποιηματακια, ιστοριες, παραπονα, ανεκδοτα, μαυριλα.



Ενα χρονο τωρα προσπαθουσα μεσα απο αυτο το blog να αποφυγω τον ιδιο μου τον εαυτο. Να με πεισω πως πρεπει να ξεχασω. πως δεν εζησα καποια πραγματα, πως δεν ειμαι εγω αυτη που θα επενδυσεις πανω της συναισθηματικα, πως μισω τα γλυκολογα και τις ιστοριες. Αυτη που δε θα σου ταξει ποτε τον ουρανο με τ' αστρα, που δε θα ετοιμαζεται 3 ολοκληρες ωρες πριν το ραντεβου και να καρδιοχτυπα μεχρι να σε δει.

Κι ομως υπηρξα για μια φορα στη ζωη μου...