My Notebook...

Μιας και κανω ενα διαλειμμα απο τα 10 ωρα που συμπληρωνω στο διαβασμα.. Ειπα να παραθεσω τα αγαπημενα μου αντικειμενα, υλικα και μη, οπως και τις πιο ξεχωριστες στιγμες της ζωης μου... Θα κανω λοιπον ενα Τop 3 :)

Εχουμε και λεμε λοιπον...

Τα 3 πιο ξεχωριστα υλικα αντικειμενα για μενα ειναι τα εξης... :

1. H βερα μου..

Δεν την αποχωριζομαι ποτε, κι οταν αυτο καποτε συνεβη για 3-4 μερες.. ενιωθα μιση. Δε συμβολιζει κατι απολυτα συναισθηματικο, μιας και προερχεται απο μια παλια 4χρονη σχεση.. Ισως συμβολιζει ολα αυτα που εχασα και πασχιζω να τα παρω πισω.. Ισως να αντιπροσωπευει περισσοτερο ενα παρελθον που δεν μπορω και δε θελω να απαρνηθω, που μπορει να μη στοιχειωνει πλεον το παρον μου, ομως μου δινει τη δυναμη να στοχευσω σε ολα εκεινα που τοτε γυριζα την πλατη...

2. Η Χιονουλα μου

Eνα μεγαλοσωμο ασπρο αρκουδι υψους ενος μετρου που στολιζει το δωματιο μου.. Νυχτες ολοκληρες κοντεψα να πεσω απ' το κρεβατι επειδη μου ζητουσε ναζιαρικα να κοιμηθουμε αγκαλιτσα... Φυσικα και δε θα τη βγαλω στη δημοσιοτητα γι αυτο παραθετω μια απλη εικονα...

3. Ενα μπλουζακι τυπου "Νεος Οδηγος"

που πηρα φετος απ' τη γενετηρα μου.. Ετοιμο για το τουτου!!!! Αποφθεγμα τυπου : "Οι Σερραιοι ειναι ωραιοι" κτλ.. Αποθφεγματα ή εξυπναδες τυπου "Παρε φιλε μου Σερραια" κτλ... απαγορευονται αυστηρως :P Συνδιασμενο με ενα απιστευτο και αξεχαστο 5 μερο του Σεπτεμβριου...


Τα 3 πιο ξεχωριστα μη-υλικα της ζωης μου.... ειναι τα εξης :

1. Oι φιλοι και η οικογενεια μου....

Χωρις αυτους σιγουρα δε θα βρισκομουν εδω που ειμαι... Θεωρω οτι ειναι τα πιο σημαντικα προσωπα της καθημερινοτητας μου...

2. Το χωριο μου

... οπου περασα τα καλυτερα χρονια της ζωης μου... Αξεχαστα καλοκαιρια... Με το κιτρινο ειναι τα clubbakia (οκ, δε θελω σχολια, τι περιμενατε να δειτε? Κανενα Venue?), με το κοκκινο αν και δε φαινεται, ειναι το σπιτι μου και... ε το μπλε ο σιδηροδρομικος σταθμος (ανευ σημασιας επι του θεματος, αλλα εκει εξελιχτηκαν οι καλυτερες στιγμες μου :)

3. Η ζωη μου μετα το ατυχημα

To οποιο αν και μεχρι πριν λιγους μηνες θεωρουσα μια τραγικη εμπειρια που θα' πρεπε να ξεχασω για να σταματησει να με βασανιζει, τελικα πηρα την αποφαση να το θυμαμαι καε λεπτο, καθε μερα της ζωης μου.. Η ζωη ειναι απλα κατι δεδομενο για μας, μεχρι τη στιγμη που θα νιωσουμε πως δε μας ανηκει ολοκληρωτικα και πως μπορουμε να τη χασουμε ανα πασα στιγμη, χωρις να εξαρταται απο εμας.. Οταν φτανεις σ' ενα τετοιο σημειο, εκτιμας ακομα και τις μικροτητες της καθημερινοτητας, καθε χαμογελο ειναι ανταμοιβη και ενα "ευχαριστω" που οερασε κι αυτη η μερα με υγεια, αγαπη και ευτυχια.. Πολυ χριστιανικα φαινονται αυτα που λεω, ομως η ζωη ειναι ανεκτιμητη.. Το οτι ζω με ολα τα απαραιτητα, ειναι το μεγαλυτερο δωρο μου.. Η μεγαλυτερη ευκαιρια να αποδειξω στον καθενα που με αμφισβητησε στο παρελθον πως, ναι... κι ομως ειμαι ακομα εδω! Για να αποδειξω μ' ενα χαμογελo πως η δυναμη της ψυχης κι ενα χαμογελο, ακομα και στις πιο δυσκολες στιγμες, αξιζουν πολυ περισσοτερο απο μια βολτα με μια Τζαγκουαρ, μια βιλα στην Εκαλη ή ενα μισθο των 10.000 ευρω μηνιαιως... :)

Το be continued...