Θανατος... παθητικος συμβιβασμος ή μοιραια καταληξη?

H απραξια και η αδρανεια που επελεξα για 2 χρονια ηταν ενα ειδος αυταπαρνησης.. Ειχα μια ταση να μηδενιζω τα παντα, ολους τους στοχους και τα ονειρα που ειχα, παραδιδοντας τον εαυτο μου στην απαθεια και την αυσοδια. Καποιοι το χαρακτηρισαν ως απλα μια φαση, ενα συμβιβασμο με την βολη και την ανευθυνοτητα της ηλικιας μου.. Εγω το λεω... πρωιμο θανατο...

Οταν βλεπεις γυρω σου ανθρωπους, μικροι και μεγαλοι, να παλευουν για να κρατηθουν στη ζωη, νιωθεις εσυ ο ιδιος τοσο μικρος που ποτε δεν παλεψες για τιποτα.. Οταν οι γυρω σου εχουν καταφερει να σταθουν στα ποδια τους, ειτε συναισθηματικα ειτε επαγγελματικα, γινονται για σενα παραδειγμα προς μιμηση, σε αφυπνιζουν..

Μπορει η θεληση για ζωη να νικησει την απειλη του θανατου? Και τι ειναι ο θανατος...?

Μέσα στη ζωή μας τον συναντούμε καθημερινά· μέσα στα νοσοκομεία κάποιοι νέοι γύρω από το προσκέφαλο του αγαπημένου τους φίλου, τη μάνα πάνω στον τάφο του παιδιού της που δεν πρόλαβε να χαρεί, στην άσφαλτο που έκοψε το νήμα της ζωής του πατέρα που τόσα όνειρα έκανε για τα παιδιά του, στο άκουσμα των βραδινών ειδήσεων... το μακρόσυρτο κλάμα που συνοδεύει τη νεκρώσιμη πομπή, στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς του μικρού κοριτσιού στο σκοτεινό δωμάτιο που προσπαθεί να ψηλαφίσει το χέρι της μάνας που δεν θα ξαναδεί... και η ζωή, μαζί με τη χθεσινή μέρα, φεύγει μέσα από τα χέρια μας.

Η πραγματικότητα όμως είναι εκεί, ο θάνατος είναι αιώνιος και συνάμα προσωπικός αντίπαλος του καθενός μας. Οι βασιλιάδες, ακόμη και οι πιο ισχυροί της γης οφείλουν να υποκύψουν στο δρεπάνι του αδυσώπητου θεριστή. Ο θάνατος παραμονεύει πάντοτε την ανθρωπότητα. Είναι ένα γεγονός που φαίνεται αφύσικο στον άνθρωπο όταν σχετίζεται με τον εαυτό και το άμεσο περιβάλλον του, φυσικό όμως, όταν σχετίζεται με τους άλλους. Ο θάνατος εξισώνει όλους τους ανθρώπους. Απογυμνώνει τον πλούσιο από τα εκατομμύρια του και το φτωχό από τα κουρέλια του. Σβήνει τη δίψα της φιλαργυρίας και σταματά τη φλόγα των παθών. Ο θάνατος δε γνωρίζει όρια ηλικίας, ούτε μεροληπτεί. Είναι κάτι που φοβούνται όλοι οι άνθρωποι. Επιφυλάσσεται να συναντήσει όλους μας και το ζήτημα του ερχομού του είναι απλώς ζήτημα χρόνου. Ο άνθρωπος θα συναντήσει το θάνατο μία και μόνο φορά, αλλά είναι υποχρεωμένος να τον συναντήσει!

Πηγη

Θεωρουμε πως ολα συμβαινουν στους γυρω μας και ποτε σε εμας.. Μας λενε "Αδραξε τη μερα σου" και για μας σημαινει απλα μια ακομα tres bannal φιλοσοφια..

Τι ειναι λοιπον ο θανατος? Μια αναμφισβητητα φυσικη και μη αναστρεψιμη καταληξη του ανθρωπου ή ενας συμβιβασμος με την ανικανοτητα μας να αλλαξουμε τη μοιρα που καποιος αλλος οριζει εις βαρος μας εκεινη τη στιγμη??

Κι οταν φυγουμε ποιος ποναει περισσοτερο? Εμεις ή ολοι εκεινοι που αφησαμε πισω "φευγοντας" ??