You may...kiss the bride? Hell not to me!

Καποτε, πριν... αρκετο καιρο, με θυμαμαι με μια παρεα σ' ενα μαγαζακι, δυνατα η μουσικη... να μου λεει : " Θελω να παντρευτουμε....!"

Θυμαμαι το χαζο χαμογελο μου, σαν παιδι που του χαριζαν ενα βουνο απο παιχνιδια! Τα ειχαμε σχεδιασει ολα... Ημερομηνιες, καλεσμενους, σπιτι, δουλεια (του).. Ηταν υπεροχο.. Μονο που ο καλος Θεουλης μου δωσε ενα δωρο... την αποδειξη αλλαγης για να τον γυρισω πισω!

Δεν μπορω να διανοηθω τον εαυτο μου, στα 21 μου, με καποιον που δε σε σεβεται, σε θελει στο σπιτι "απεγνωσμενη" νοικοκυρουλα. Τοτε φανταζε ιδανικο..

Τελικα τι στα κομματια ειναι ο γαμος? Μια κερδοσκοπικη ιεροτελεστεια ή μια ευλογια απ' το Θεο? Το ξεκινημα μιας καινουριας αρχης ή η αρχη πολυ σοβαρων υποχρεωσεων?? Και πως εισαι σιγουρος για αυτη τη μεγαλη αποφαση??

Και τι γινεται οταν βαριεσαι ευκολα? Πως ξερεις οτι δε θα τον βαρεθεις κι αυτον-ην? Και μετα... πρεπει να συμβιβαστεις?



Βλακειες... Ισως επειδη δεν πιστευω στους ερωτες τους μεγαλους και τους παντοτινους.. Nothing lasts for ever.. Καποτε ειχα το κακο συνηθειο να φερνω σπιτι τους.. αγαπητικους της Μαιρουλας :) Πλεον δεν το κανω σε καμια περιπτωση.. Οταν νιωθεις πως δε θελεις να δεσμευτεις σε κατι "αιωνιο, παντοτινο και ακρως σοβαρο", ασχετα αν νιωθεις πως η σχεση πληροι αρετες, αν οχι ολες τις προδιαγραφες, τοτε κρατας και καποια ορια. Ξενερωτο ε? Γιατι ομως πρεπει να δωσεις στον αλλον το εναυσμα να δεθει απολυτα μαζι σου οταν εσυ ο ιδιος δεν πιστευεις σε φτερωτα αγγελακια, καρδουλες και ροζ συννεφακια?


Xαιρομαι πολυ οταν βλεπω ευτυχησμενα ζευγαρακια στα σκαλια της εκκλησιας. Ισως κατα βαθος να ζηλευω αυτη τους την πιστη στο "παντοτινο..."