Comfortable as I am,
I need your reassurance
Comfortable as you are,
You count the days
But if I wanted silence, I would whisper
And if I wanted loneliness, I'd choose to go
And if I liked rejection, I'd audition
And if I didn't love you, you would know
And why can't you just hold me,
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care?
You say you see the light now
at the end of this narrow hall
I wish it didn't matter
I wish I didn't give you all
But if I wanted silence, I would whisper
And if I wanted loneliness, I'd choose to go
And if I liked rejection, I'd audition
And if I didn't love you, you would know
And why can't you just hold me
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care?
Poor little misunderstood baby
No one likes a sad face
But I can't remember life without him
I think I did have good days
I think I did have good days
And why, why can't you just hold me
And how come it is so hard?
And do you like to see me broken?
And why do I still care? 
Σημερα εχω ορεξη (ή μηπως αναγκη...?) να γραψω τα παντα, να γραφω για ωρες ατελειωτες.. Για καθε λογης θεμα. Μου ελειψε, μου ελειψε.. Αυτη η μικρη συνηθεια να καταθετεις ενα κομματι του εαυτου σου σε μια μικρη οθονη. Πραγματα που αλλοτε σου προκαλυν ενα δεος και μια νοσταλγια οταν τα ξαναδιαβαζεις, κι αλλα παλι που σε κανουν να θυμωνεις..
Και γραφεις... και γραφεις... και ξαναγραφεις.. Καταγγελεις, απελπιζεσαι, οργιζεσαι, τα βαζεις με το κρατος, με τις συνθηκες ζωης, με τους αντρες, με τις γυναικες, με την εξουσια, με ΔΕΗ, ΟΤΕ, μιζες, εκλογες, κομματα, αδικια... Εισαι ενα λιονταρι σ' ενα γυαλινο κλουβι, που βρυχαται, με την ελπιδα να ακουστεις. Και κανεις δε σ' ακουει. Κι ολοι κανουν πως δε βλεπουν. Δεν τους συμφερει να δουν τιποτα παραπανω απο τον ιδιο τους τον εαυτο. Κι εσυ συνεχιζεις να γραφεις, να ερωτευεσαι, να πληγωνεσαι, να κλαις, να γελας. Κι εκεινοι παλι σου γυριζουν την πλατη.
Καρδουλες, ποιηματακια, ιστοριες, παραπονα, ανεκδοτα, μαυριλα.
Ενα χρονο τωρα προσπαθουσα μεσα απο αυτο το blog να αποφυγω τον ιδιο μου τον εαυτο. Να με πεισω πως πρεπει να ξεχασω. πως δεν εζησα καποια πραγματα, πως δεν ειμαι εγω αυτη που θα επενδυσεις πανω της συναισθηματικα, πως μισω τα γλυκολογα και τις ιστοριες. Αυτη που δε θα σου ταξει ποτε τον ουρανο με τ' αστρα, που δε θα ετοιμαζεται 3 ολοκληρες ωρες πριν το ραντεβου και να καρδιοχτυπα μεχρι να σε δει.
Κι ομως υπηρξα για μια φορα στη ζωη μου...
"
Nα προσεχεις γιατι καμια φορα σε θανατωνουν ερημην σου
Τις περισσοτερες φορες σε θανατωνουν ερημην σου
Υστερα μεγαλωνουν οι σκιες
Θα πεθανω….
Δε θα μας ενοχλησουν πια
Εσυ να προσεχεις, θα σε φυλαει η μάγισσα μου
Η δικη μου η μάγισσα
Της προσταξα να σε φυλαει, να σου λεει παραμυθια, να σ’ αγαπα
Εμενα δεν τολμησες να μ’ αγαπησεις
Θα σ’ αγαπα, όμως θα σου χαρισει ο,τι χαρισε και σε μενα
Η δικη μου μαγισσα, θα σου χαρισει ο,τι χαρισε και σε μενα
… την κοκκινη μπογια που δε βγαινει…. "
Αυτο ειναι ενα μηνυμα που αφησε μια κοπελα στον φιλο της λιγο πριν αυτοκτονησει... Ο φιλος της αργοτερα εις μνημην της το εκανε τραγουδι χωρις ν' αλλαξει τη φωνη της... Το μηνυμα ειναι δωσμενο αυτο καθ' ευατο... Τραγικο...
Τελικα ποσο αποξενωμενοι ειμαστε σ' αυτον τον κωλοκοσμο? Ζουμε για παρτη μας ή για χαρη των αλλων? Ποσο τραγικο ειναι να φτανεις σε σημειο να αφαιρεσεις την ιδια σου τη ζωη επειδη ΚΑΠΟΙΟΣ δε σου προσφερε αυτα που πιστευες οτι αξιζες, επειδη ΚΑΠΟΙΟΣ σου κατερριψε τα ονειρα, σ' εκανε να ποιστευεις πως ο,τι αξιζεις παιρνεις... Επειδη η ζωη δε σου εδωσε αυτο το "παραπανω"....
Ξύπνα Θανάση, λάβε δράση, έχει αλλάξει η ζωή, έχεις καλό σκοπό κι αισθήματα, μ’ αυτό δεν αρκεί
Δε νοιάζεται καμια απο μας για την καλή σου καρδιά, μα μόνο για τη φουσκωμένη τσέπη σου απ’ τα λεφτά!
Ξύπνα Θανάση, λάβε δράση, μην εθελοτυφλείς, τώρα που οι άντρες λιγοστεύουν να το επωφεληθείς
Και στον δικο μου συνεχώς τα λέω μα δε μ’ ακούει, παρέα μ’ άλλα δυο μπακούρια, τι παράξενο χούι
Είναι η γενιά του facebook των emo και του καφέ, νομιζεις ευκολα θα πεσουμε ρε φιλε? Αμ δε!
Στο γυμναστήριο που πας έχεις κολλήσει τρελά μ’ ένα απίστευτο μωρό, μα όλο σου κάνει νερά
Power plate λίγο στήθος και στο τέλος squat, πρησμένοι μυς για να τους δω μα εγώ είμαι απόμακρη σνομπ
κι εκεί που πας να μου την πέσεις εντελώς ξαφνικά, φιλάω στο στόμα έναν παππού προκλητικά
Παιδιά υπάρχει κρίση, αντίθετα στην φύση, παρέα όλοι πάτε, μ’ ανάθεμα που πάτε
Παιδιά υπάρχει θέμα, βουλιάζετε στο ψέμα, και έτσι όπως το πάτε, στην κόλαση θα πάτε
Τσάμπα παλεύεις με τα σίδερα θα στο ξαναπώ, γουστάρουμε πλαδαρούς φαρδύκωλους με Rolex χρυσό
Επώνυμο με status και υπογραφή με prestige, κάποιο λαμόγιο ψευτομάνατζερ μες τη showbiz
Ξύπνα Θανάση λάβε δράση είναι η ώρα μηδέν, εμείς δεν πέφτουμε άμα δεν έχεις ένα turbo cayenne
Δε μας γυαλίζει ο καλλιτέχνης με τα ιδανικά, ψάχνουμε μεγάλο βιοτέχνη με χοντρό κουμπαρά!
Πάμε με γέρους και χοντρούς μόνο απ' την upper class,οι νέοι κι ωραίοι έχουν καταντήσει μπας κλας
Κι όταν μυρίσουμε το χρήμα ορμάνε σ’ αυτό, όπως ορμούν κι οι μύγες όταν μυριστούν το σκατό
Δεν είναι ο Βούδας ο Αλλάχ δεν είναι ούτε ο Χριστός, είναι δολάριο το Euro και ο μαύρος χρυσός
Γι’ αυτό και το μωράκι πάλι με το πτώμα θα βγει, που δεν του φτάνουν δυο Viagra για να του σηκωθεί
Στη Μύκονο μάθε λοιπον θα μας παει, ακους?, αγόρασε Ferretti 25 μέτρα ο παππούς
Με καπετάνιο μάγειρα και δύο μούτσους γερούς, που αν κοιμηθεί τ’ αφεντικό εγώ τους έχω ικανούς
Ξύπνα Θανάση γιατί η φάση έχει προοπτική, τώρα που οι άλλοι κάνουν πίσω μπρος να κάνεις εσύ
Μην παραιτείσαι μάγκας είσαι και ωραίο τεκνό, η επανάσταση απ’ τη Μύκονο θ’ αρχίσει γι’ αυτό
Γυαλί φιμέ πολύ τουπέ ψηλό κασέ ξέχνα την Άρτα this is Σπάρτα ύφος μολών λαβέ
Άστο frappe είναι passé espresso freddo στο εξής, κάν’ το νησί να σε θυμάται αφού μπορείς!
Μιας και ο χρονος μου ειναι περιορισμενος... ειπα να παιξω ενα παιχνιδακι στο οποιο με καλεσε η.... επι 21 χρονια φιλη μου QuelMarth!
Καλουμαι λοιπον να πω 3 ψεματα και... μια λυση!
1.Εχω ερωτευθει παμπολλες φορες στη ζωη μου, πιστευω στον ερωτα με την πρωτη ματια!
2.Εχω σκαφος στη Μαρινα Ζεας με το οποιο αλωνιζουμε με την παρεα στα greek islands!
3.Περναω τη μερα μου ακουγοντας μονο Ζαζοπουλο, Κωστοπουλο και αλλους τετοιους καμμενους!
4. Εχω 2 τατού, 10 piercings και... μια πισινα στην ταρατσα του σπιτιου μου!
Καλω ολους οσους θελησουν να συμμετασχουν σ'ενα συντομο παιχνιδακι!!
Kι ομως μαντεψατε ΟΛΟΙ λαθος!!!! Το 4 ειναι το σωστο.... προς απογοητευση σας...???
Μετα απο αρκετο καιρο ξανανιωσα επιτελους την αναγκη να βγαλω αυτα που εχω μεσα μου... Με αφορμη λοιπον μια ταινια ("Υ.Γ. Σ'αγαπω...") σπευδω κι εγω με τη σειρα μου να καταγγειλω τον πονο που σου προκαλει ο χαμος μιας αγαπης. Ποσοι απο μας δεν εχουμε κλαψει? Δεν εχουμε ψελλισει αναμεσα σε λυγμους "Γιατι...?"
Αυτη τη νυχτα θα' θελα οσο κραταει μια ανασα μου, να γυρισω για λιγο το χρονο πισω. Μετα απο τοσους μηνες, ξαναπερασε αυτη η σκεψη στο μυαλο μου. Θελω να "γυρισω", να αναπωλησω παλιες, ξεχασμενες στιγμες. Θελω να ταξιδεψω καπου εκει πισω, να δω αν ποτε ενιωσα αυτο που λενε "ερωτας, αγαπη, παθος, τρελα". Θελω καποιος επιτελους να συμμεριστει την αποψη μου οτι δεν υπαρχουν ερωτες, αγγελακια και καρδουλες. Δε θελω ουτε μια στιγμη να πιστεψω σε κατι τετοιο, δεν μπορω, δεν ειμαι εγω αυτη που θα το κανει..
Φοβαμαι τον Ερωτα, φοβαμαι να τον αντικρυσω, να τον καλωσορισω, να τον ζησω.. Εχω περασει παρα πολλες ωρες φιλοσοφωντας αυτο το θεμα.. Και παντα κατεληγα στο ιδιο συμπερασμα: "Οταν και ΑΝ ερωτευθω ποτε, δε θα μπορω να το ζησω, δε θα μου επιτρεπεται, θα απαγορευεται..."
Πριν αρκετους μηνες (νομιζω γυρω στους 10) εγραψα ενα γραμμα σε καποιον που βρισκεται εκει εξω, σε καποιον που ισως να με εκανε να νιωσω αυτο που απορριπτω και αποφευγω τοσο καιρο... Στον ιδιο λοιπον, θα αφιερωσω κι αυτη την αναρτηση..
Σε σενα λοιπον, που δε θελω να σε γνωρισω, που φοβαμαι και απευχομαι.. Σε σενα που τοσες φορες ηλπιζα να ερθεις κοντα μου, κι αλλες τοσες να μη σ' αντικρυσω... Σε σενα που μπορει να εισαι καπου εκει εξω, μπορει και οχι.. Σε σενα, που μπορεις να μου ανατρεψεις ολα οσα πιστευω, ή να με επιβεβαιωσεις... Σε σενα που δεν ξερω ποιος, πού, ποτε, γιατι, και αν...............
Στεκομαι στη γεφυρα και περιμενω στο σκοταδι
Πιστευα πως θα ειχες ερθει μεχρι τωρα...
Δεν υπαρχει τιποτα αλλο εκτος απ'τη βροχη, ουτε καν πατημασιες στο δρομο
Προσπαθω ν' ακουσω κατι, μα μονο σιωπη υπαρχει...
Avril Lavigne, I'm with you
10.000 νεκροι στην Κινα κι αναμεσα τους 1.000 παιδια..
Αυτο εγραφε ο τιτλος πρωινης εκπομπης, πραγμα που συγκλονισε ολους μας. Τις τελευταιες μερες το ανθρωπινο ειδος βαλλεται απο φυσικες καταστροφες που εμεις οι ιδιοι εχουμε προκαλεσει, εμμεσως πλην σαφως... Τελικα οσα πυρινα οπλα κι αν κατασκευασει ο τερατωδης ανθρωπινος νους, οσες ωρες κι αν ξοδεψει για να εφευρει νεα ειδη οπλοχρησιας, δεν μπορει να τα βαλει με την ιδια τη φυση..
Καποτε ακουγα για συναντησεις τον Μεγαλων Δυναμεων καθε 5 χρονια κατω απο τους παγους της Ανταρκτικης, για συνοικιες τους στο διαστημα ετσι ωστε σε μια μεγαλη παγκοσμια καταστροφη, εκεινοι να εχουν εξασφαλισει εναν αλλο τροπο ζωης. Ακουσα για μυστικα σχεδια Αμερικανων και Ρωσων, για απιστευτα κι ομως αληθινα καταφυγια κατω απ' το εδαφος.. Κι ρωταω εγω, απλα και ταπεινα, στον θανατο ολοι ισοι δεν ειμαστε? Ποσο ανοητοι μπορουν να ειναι οσοι πιστευουν οτι θα εξαφανιστουμε εκατομμυρια ανθρωποι και θα επιζησουν μονο τα αθλια τομαρια τους?
Οι καταστροφες που και οι ιδιοι προκαλεσαν, σκοπιμως ή μη, στη φυση, θα ανταποδωσουν επιλεκτικα το "ευχαριστω" τους προσ τη συμπεριφορα μας στη Μητερα φυση?
Τυφωνες, θεομηνειες, σεισμοι, πλημμυρες.. Μονο αυτα ακους πλεον στις ειδησεις, με μονο διαλειμμα καποιο θαυμα γεννησης ή ενος επιτευγματος καποιου παιδιου-θαυματος.. Μηπως η αντιστροφη μετρηση εχει ηδη αρχισει? Μηπως ακομα και τα πιο αθωα μπλογκοπαιχνιδα αντιπροσωπευουν τον μεγαλυτερο μας φοβο για ο,τι επροκειτο να ακολουθησει...?
Φοβαμαι, τρεμω στην ιδεα για τον κοσμο που θα αντκρισουν τα παιδια μου. Για εναν κοσμο-κληρονομια που θα τους αφησουμε, γεματο απωλειες, φυσικες καταστροφες, φτωχια, απεργιες, οικονομικη δυσχερια, εγωκεντρισμο και εκμεταλλευση...
Καποτε, πιο μικρη, συνηθιζα να ειμαι αισιοδοξη, ζωγραφιζα ουρανοξυστες μ'εναν καταγαλανο ουρανο κι εναν φωτεινο ηλιο στην πανω αριστερη μερια που οι ακτινες του φωτιζαν ολο τον φανταστικο μου κοσμο.. Τωρα, αν μου δινες ενα χαρτι, θα ζωγραφιζα ενα γκρεμισμενο κτιριο, εναν μαυρο ουρανο και κομμενα δεντρα.. Αχρωμο, χωρις ουσια.. Υπαρχει ελπιδα? Θελω να πιστευω πως ναι...
Θελω αυτος ο ηλιος που σημερα κοιτουσα με λαχταρα απ'το μπαλκονι να ξεπροβαλει, να μη σταματισει ποτε να φωτιζει τον κοσμο μου..
Θελω το νερο να δροσιζει καθε στιγμη μου..
Θελω ο αερας να φουσκωνει τα πνευμονια μου και να παιρνει μαζι του, στο περασμα του, τα φυλλα μου μολις επεσαν απο καποιο δεντρο..
Θελω το πρασινο να τυλιξει καθε μου τοπιο... Διχως φωτιες καποιων ασυνειδητων πολιτων τα καλοκαιρια..
Θελω η θαλασσα να συνεχιζει να με κανει περιφανη με το γαλαζιο της χρωμα..
Θελω το ηλιοβασιλεμα να συνεχιζει να με εμπνεει και να με κανει να ερωτευομαι..
Θελω να ζω σ'εναν κοσμο που τον κυριευει η φαντασια και το χρωμα, κι οχι υλιστικες απαιτησεις...
Μολις πριν απο 4 ωρες διεγραψα ο,τιδηποτε υπηρχε στο blog μου εκτος απο τις αναρτησεις!
Ολα... ολα ομως!
Πηγα να δοκιμασω τα περιφημα layouts, ειχα βρει 2-3 που μου αρεσαν, και μιας και ειμαι τυπος που βαριεμαι αρκετα ευκολα, ειπα να το αλλαξω τελικα....
Και... μου σβηστηκαν ΟΛΑ!!! Ο,τι υπηρχε στη δεξια μερια...
Φτου κι απ' την αρχη μετα! :(
60' πριν το τελος... Περπαταω αργα στους δρομους που περασα τις καλυτερες στιγμες της ζωης μου, σ'ενα χωριο που λατρεψα, αγαπησα, αποζητησα, μισησα... Ο χρονος εχει ηδη αρχισει την αντιστροφη μετρηση του κι εγω "χανομαι" σε δρομους που καποτε περπατουσα με τις ωρες..
Περναω απ' το νεκροταφειο κι αφηνω ενα λουλουδι στ' ατομα που εφυγαν νωρις απο κοντα μου χωρις να τους πω ποτε ποσο πολυ τους αγαπησα. Δεν εχω πια αλλα δακρυα να τους αφιερωσω, αδειασα μεσα μου. Φοβαμαι..
45' πριν το τελος... Παιρνω το δρομο προς την πλατεια, τα βλεμματα ολων με κανουν να τρεμω.. Κι ειναι ολοι εκει.. Εκει που γελουσαμε, που μαλωσαμε, που ερωτευτηκαμε. Ολοι περιβαλλονται απο ενα ασπρο φως, Θεε μου, ποσο φοβαμαι.. Στην απεναντι γωνια με βλεπω μικρη, να προσπαθω να μαθω ποδηλατο.. Στην πλατεια με βλεπω ερωτευμενη να γραφω στιχακια στα παγκακια για εναν αθωο, παιδικο ερωτα που θα κρατησει για παντα.. Εντρομη με βλεπω πια μεγαλη κοπελα στο απεναντι μαγαζι. Θεε μου, δεν μπορει να ειμαι εγω αυτη. Τοσο κρυα και σιγουρη για τον ευατο μου.. Ποσο πολυ αλλαξα, ποσους πληγωσα και ποσες φορες μετανιωσα..
20' πριν το τελος... Νιωθω το χρονο να παγωνει μεσα μου, μπαινω μεσα στο αυτοκινητο να αναζητησω ατομα που τοσο λησμονησα. Ερχομαι σε σενα, να σου πω ποσο πολυ λυπαμαι. Να σου πω ολα αυτα που δε σου ειπα ποτε μου, ενα μεγαλω "ευχαριστω" μαζι μ' ενα χαμογελο που, οταν το ειχες αναγκη, ποτε δε στο χαρισα. Δε βλεπω την ωρα να φτασω εξω απο το σπιτι σου. Οσο πιο πολυ πλησιαζω, τοσο νιωθω την ατομοσφαιρα αποπνικτικη.. Ενας καταμαυρος ουρανος που δε θυμιζει σε τιποτα την ανοιξιατικη μερα που ολοι προσμεναμε.. Λιγα μετρα πιο κατω βλεπω ολη την παρεα μαζεμενη. Ανοιγω το ραδιοφωνο ν' ακουσουν ολοι το τραγουδι μας. Ενα τραγουδι υποσχεσης, ενα τραγουδι για το "για παντα" που ποτε δεν πιστεψα. Ενα αμοιβαιο χαμογελο ειναι η ανταμοιβη μου για ολα οσα ζησαμε..
5' πριν το τελος... Κι επιτελους φτανω στο σπιτι σου.. Η καρδια μου κοντευει να σπασει! Ανοιγω την πορτα, αλλα η ολη ηρεμια με τρομαζει.. Ο δυνατος ανεμος παιρνει μακρια τις σκεψεις μου, που μολις ειχα βαλει σε μια ταξη. Το σκυλακι μας ερχεται κατα πανω μου, "Ποσο μεγαλωσες βρε Μπαγασα??", αναφωνησα μηπως και μ' ακουσεις και βγεις, γιατι δεν εχω αλλες αντοχες! Ανοιγω την πορτα δειλα, μηπως και σε δω να πεταγεσε μπροστα μου για να μου κανεις εκπληξη! Μια δυνατη λαμψη με τυφλωνει.. Και μετα σκοταδι... Και μετα το τιποτα.............
Δεν προλαβα... ακομα και σε μια ιστορια που εχει τελος, δεν προλαβα να σου πω τιποτα... Ακομα και τις τελευταιες μου στιγμες, λιγο πριν το τελος του κοσμου, δεν ημουν αξια να πω σε ολους οσους αγαπαω τι νιωθω...
Αυτο ηταν ενα παιχνιδακι απο τον Equilibrium μου, που με προσκαλεσε να διηγηθω μεσα σε μια ιστορια τις τελευταιες μου ωρες πανω σε τουτο τον ερημο κοσμο!! Θα ηθελα λοιπον να τις περασω στη γενετηρα μου, σ' ενα μικρο γραφικο χωριο, με τους παιδικους μου φιλους και τους συγγενεις. Εκει που μεγαλωσα, ωριμασα, εκλαψα, πονεσα, αγαπησα, εχασα... Γιατι η ιστορια μου δεν εχει χαπι εντ?? Γιατι δε χρειαζεται να περιμενουμε το τελος του κοσμου για να πουμε ποσο πολυ αγαπαμε τους γυρω μας, ποσο μας λειπουν και ποσο τους εχουμε αναγκη. Ειναι απλα μια ευκαιρια για να συνειδητοποιησουμε ποσο λαθος κανουμε καθε φορα που το νιωθουμε και δε τους το λεμε...
Αν λοιπον πλησιαζε το τελος του κοσμου, θα ηθελα να πω σε ΟΛΟΥΣ οσους μ' εκαναν ευτυχησμενη, σε ολους οσους ηταν διπλα μου, ενα μεγαλο ευχαριστω για ολα.. και να περασω τις τελευταιες μου στιγμες μαζι τους!
Καλω λοιπον τους εξης να γραψουν μια ιστοριουλα αν θελουν με τις τελευταιες τυς ωρες πανω σε τουτο τον κοσμο... :
Μετα απο προσκλησουλα της αγαπημενης μου Οναρ, καλουμαι να αποτυπωσω στο χαρτι τις βραδινες μου σκεψεις...
Voila λοιπον....!!
Καλω ολους οσους το διαβασαν να γραψουν ενα κομματι του εαυτου τους σε μια κολλα χαρτι και να το δημοσιευσουν!!!
Για το http://autographcollectors.blogspot.com
Ποσο ευκολη ειναι η μονογαμια στις μερες μας? Ποσο ευκολο ειναι να βροντοφωναξεις ενα "ΟΧΙ" σε τοσους πειρασμους που υπαρχουν γυρω σου??
Ειναι ενα θεμα που κατα καιρους με απασχολει και με προβληματιζει.. Μεχρι ποια ηλικια συγωρειται η απιστια? Ή μηπως η μοιχεια.. δεν εχει ηλικια??
Εισαι αντρας, γυρω στα 24, με μια σχεση που εν μερει σε καλυπτει, περνας καλα και αυτο σου φτανει. Βγαινεις αντροπαρεα και μια ξανθια απ' το απεναντι τραπεζι σου κλεινει το ματι. Τι θελει τελικα για να αντισταθεις? Δυναμη? Πυγμη? Αυτοπεποιθηση? Ποσο κατασταλαγμενος μπορει να εισαι στα 24 σου? Ουφφφ πολλα ερωτηματα..
Εισαι 24, κοπελα, με μια σχεση που λες απλα "Οκ, περναω καλα κι αυτο μεχρι στιγμης μου φτανει!". Βγαινεις με τις φιλες σου και ενα ωραιος τυπακος απο μια αντροπαρεα σε προσελκυει. Σου κανει κοπλιμεντα, μια επιβεβαιωση που ολες μας αν μη τι αλλο εχουμε αναγκη. Ενα φλερτ θεωρειται απιστια?? Κι αν φτασεις στο σημειο της απιστιας, θα εισαι ειλικρινης με το συντροφο σου? Αντεχεις να τον χασεις για κατι περιστασιακο?
Ειναι πολυ σημαντικο να ξερεις πως εχεις καποιον διπλα σου, εστω και νοερα, μιας και η αποσταση σας χωριζει, που σε ξερει πιο καλα απ' ολους..
Στα γραφω εδω, μιας και ποτε δε θα το δεις.. Ειμαι τυχερη που σ' εχω και χαζη που δεν τολμησα να στο πω ποτε.. Ειναι απιστευτο το ποσο καλα με ξερεις και το ποσο ιδιοι ειμαστε. Σ' ευχαριστω για καθε μηνυμα και τηλεφωνο που εκανε ενα χαμογελο να σκασει στα χειλακια μου. Σ' ευχαριστω που ησουν διπλα μου εκεινο το βραδυ που ενιωσα την καρδια μου να πονα. Πριν λιγες μερες η Δ. μου ειπε πως εχω κανει την καρδια μου κομματια και την εχω μοιρασει.. Ενα κομματι εδωσα και σε σενα αλλα ΠΟΤΕ μα ποτε δε θα το ζητησω πισω. Κρατα το και καντο ο,τι θες..
Μ' απογοητευσες, το εκανα κι εγω με τη σειρα μου, αλλα ξερεις κατι?? I don't give a shit! Αν ηταν να γινει για να ειμαστε αυτο που ειμαστε τωρα εμεις οι 2.. τοτε ηταν για καλο! Ακομα και το αποτυχημενο σου φλερτ και τα ανοητα κοπλιμεντα με κανουν να χαμογελαω οταν τα σκεφτομαι.. Μου λειπει εκεινη η προσφωνηση "ρε νουμερο!!", μου λειπουν τα βραδια μας, οι βολτες, οι σοβαρες και αχαρες συζητησεις μας! Αν κατι παντα θα με κραταει πισω, εκει, θα ειναι ολα αυτα που εζησα ολα αυτα τα χρονια..
Να προσεχεις, μου λειπεις....
Συγγνωμη που ποτε δε σου ειπα ποσο σημαντικος εισαι για μενα...
