Long Day's Journey Into Past...

Θυμηθηκα τα σχολικα μου χρονια σημερα... και συγκεκριμενα το διαστημα μεταξυ πρωτης και δευτερας λυκειου.. Ηταν αξεχαστα.. Και λεω "ηταν" γιατι πλεον η πραγματικοτητα σε τιποτα δε θυμιζει εκεινη την ανεμελεια, την απερισκεψια και την ανωριμοτητα.. Ζουσαμε για το σημερα, ο εξω κοσμος φανταζε σε εμας σαγηνευτικος, σε αντιθεση με τωρα που, προσωπικα, μου ειναι αδιαφορος και βαρετος..

Δε μας ενοιαζε να ντυθουμε και να στολιστουμε για να ξημεροβραδιαστουμε σ' ενα μπαρακι, ντυνομασταν και στολιζομασταν για να ξενυχτισουμε ολοι παρεα σ' ενα παρκακι, με μουσικη και τσιγαρο (το τελευταιο ειναι παραδειγμα προς αποφυγη φυσικα..)


Οι πρωτες διακοπες μου γυναικοπαρεα ηταν στη δευτερα λυκειου.. 3 κοπελες μονες τους. Δε μας ενοιαζε τιποτα, μια μπυρα και αραζαμε σε μια παραλια ακουγοντας μουσικη. Στηριζαμε η μια την αλλη (οσες διαφορες ή αντιζηλιες κι αν υπηρχαν), ζουσαμε η μια για την αλλη.. Καναμε τρελες, ολες μαζι, παντα μαζι..

Τα χρονια περασαν και οι 3 φιλες της ιστοριας μου, η Μ. η Γ. και η Δ. χαθηκανε.. (καλα η Μ. και η Δ. ειναι ακομα φιλες κολλητες, απλα αναφερομαι στο συνολο...) Σημερα αναρωτιομουν που πηγε ολη αυτη η ανεμελια.. Ανοιξα ενα κουτι με αναμνησεις, με ερωτικα στιχακια, με σκονακια, με αφιερωσεις και λευκωματα.. Μια ασπρη φανελα, δωρο της Γ. για εμενα, ηταν γεματη με στιχακια περι φιλιας κτλ.. Ενα τετραδιο γεματο ραβασακια που μαρτυρουσε τους μεγαλους ερωτες μας.. Ραντεβου, στιχακια, συνωμοσιες..

Κι αναρωτιεμαι ρε γαμωτο? Που πηγαν ολα αυτα? Γιατι χανονται? Γιατι μεγαλωσαμε...? Που ειναι τα γελια και οι πλακες? Που...? Αρπαξα ενα κινητο (ο Θεος να το κανει κινητο) που ειχα στο λυκειο.. Προσπαθησα να το ανοιξω να βρω κατι παλιους αριθμους.. Βρηκα.. Εναν.. Εστειλα..

Ξερω πως το μεγαλυτερο μεριδιο ευθυνης ηταν δικο μου.. Αντεδρασα με υπερβολικη κακια σε ορισμενα πραγματα. Προσποιηθηκα πως πηρα ωριμες αποφασεις ενω καθε αλλο παρα ετσι θα τις χαρακτηριζα.. Διεγραψα ανθρωπους απο τη ζωη μου για ανοητους λογους.. Πηρα αποφασεις που, τωρα που το σκεφτομαι, βλεπω μια αλλη Μ. να τις παιρνει.. Δεν ημουν εγω αυτη, δεν μπορει να ημουν..

Θελω να γυρισω στα παλια, τοτε που βγαιναμε ακομα και για μιση ωρα, τοτε που γελουσαμε με τις ωρες στους δρομους, που δε μας ενοιαζε το αυριο, ζουσαμε τη στιγμη.. Θα' θελα να ζητησω συγγνωμη απο ολους εκεινους που αδικησα και τους φερθηκα ασχημα..


Θα' θελα για ενα βραδυ να γυρισω το χρονο πισω, στη δευτερα λυκειου, σ' εκεινο το παρκακι, εγω, η Δ., Γ. ο Α., Σ., Γ., Κ., Κ., κι ο Ψηλος... Θυμαμαι οτι η ωρα περνουσε σβελτα.. Θελω να το ξαναζησω.. αλλα δε γινεται.. κουρασηκα να μεγαλωνω...

Hits of the Day :

Θελω να γυρισω στα παλια, εδω και τωρα..
Θελω την παλια μου γειτονια, για μια ωρα..
Θελω να γυρισω να σε βρω..
Ενα βραδυ ειναι αρκετο..

Γ. Μαζωνακης

Αγαπη μου ολα καλα.. Δε ζηταω πιο πολλα..
Εισαι εδω κι ειναι παντα αυτο αρκετο..
Και οσα δεν εχουμε πει
Μεσα απο τη σιωπη..
Χρονια τωρα φωναζουν Σ' αγαπω...

Πασχαλης Τερζης - "Δε μιλαμε πια"

Oh come on please....

I had only a dream since I was seventeen
No, I wasn't dreaming for a scene
or sneak away to the Philippines
They won't gonna put pictures on my derrière in a magazine

You want a piece of me?
You want a piece of me…



I'm Miss bad daily karma
Another day, another drama...

...

I’m not even rich and famous
(You want a piece of me)
I’m Mrs. Oh my God that Mary’s Shameless
(You want a piece of me)
I’m Mrs. Extra! Extra! this just in
(You want a piece of me)
I’m Mrs. she’s too big now she’s too thin!!
(You want a piece of me)

Oh, come on, please, are you kidding me?
You wanna a piece of me???

Αxxx...Δυκολος καιρος για πριγκιπες!

Όνειρα που χαϊδεύουν την σκέψη

και φωνάζουνε πάμε ψηλά
όνειρα που χαθήκανε σε ξένη τροχιά
χίλια πρέπει που δένουν τα χέρια
ένα θέλω που δίνει φτερά
ακροβάτης στο τσίρκο που άλλοι λένε καρδιά


Μικρές αφορμές
Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες
Σε λάθος εποχή γεννήθηκες!!
Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες

ένα αστέρι που μακριά τρεμοπαίζει
σύννεφα που το κρύβουν συχνά
ναυαγός, μα η λάμψη του χαρίζει στεριά


μια ματιά χωρισμένη στα δυο
μια καρδιά που χτυπάει διπλά
έφυγες μα δεν είπες αντίο ξανά

Μικρές αφορμές
Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες
Με λάθος ενοχή γεννήθηκες
Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες!!

Στιχοι-Συνθεση-Ερμηνεια : Onirama

Studying Reading Writing...

Σαββατο σημερα...! Ειχα χαζεψει ακουγοντας ραδιοφωνο μ' ενα ποτηρι νες βουτηγμενο στο αλκοολ και προσπαθουσα να θυμηθω ποτε ηταν η τελευταια φορα που βγηκαμε και ξεδωσαμε τελειως! Παει καιρος.. Εξεταστικη σου λεει ο αλλος μετα.. Εγω το λεω απολαυση, ισως γιατι ειναι η δευτερη εξεταστικη που παταω το ποδαρακι μου :)

10 ωρα διαβασματος, σχεδια για μετα την εξεταστικη, για το απωτερο και πιο μακρινο μελλον.. Ο καιρος.. γι' αλλους μελαγχολικος, γι' αλλους ερωτικος.. Εγω θα διαλεξω τη δευτερη κατηγορια :)

Περπατησα χτες απο το Hilton μεχρι τη σταση Πανεπιστημιο.. Για πρωτη φορα, μονη μου, χωρις απαραιτητα να ξερω που πηγαινω. 2 ηλιαχτιδες ηταν αρκετες για να σου ανεβασουν τη διαθεση κα να σε κανουν να θες να βγεις στους δρομους να ξελαμπηκαρεις. Μου' χε λειψει αυτη η αισθηση ελευθεριας τα τελευταια χρονια.



Χμμμ οσο για σχεδια για το μελλον... Εχουμε καταρχας Σερρες, τη γενετηρα μου, Θεσσαλονικη.. Ακολουθει ενδεχομενως το ταξιδι στην Αγγλια στο κολλεγιο το καλοκαιρι, και στα σκαρια υπαρχει κι ενα ταξιδακι προς τον Οκτωβριο για Γερμανια, Μοναχο ή whatever..

Ωραιο ειναι να κανεις σχεδια και ονειρα, αν και την πραγματικοτητα δε θα την αλλαζα με τιποτα :)

Περι Αγιου....

Ενα κοκκινο κουτι γεματο με ο,τι λογης λουλουδι μπορεις να φανταστεις μπορει να σε κανει να πετας χιλιομετρα μακρια για μερες! Αρκει φυσικα για να σου επιβεβαιωσει ποσο τυχερος (ή και ατυχος... μου' χει τυχει κι αυτο στο παρελθον) μπορει να εισαι για τον-την συντροφο σου..

Δεν μ' ενθουσιαζει και πολυ αυτη η γιορτη.. Αν και φετος, παρα το διαβασμα.. διαψευστηκα :)

Δε χρειαζεσαι μια εμπορικη γιορτη για να σου υπενθυμισει ποσο ερωτευμενος ή ρομαντικος ή.. και γαϊδουρι μπορει να εισαι. Το ολο σκηνικο με τις καρδουλες και ολα τα συναφη μ' αφηνει αδιαφορη. Η ουσια ειναι να ξυπνας αν μη τι αλλο, 4-5 φορες την εβδομαδα μ' ενα γλυκο χαμογελο στα χειλη και να ξερεις πως καποιος ειναι εδω για σενα και νοιαζεται... Να μετρας τις ωρες, τα λεπτα, τα δευτερολεπτα για να τον δεις.. Να κανεις ονειρα μαζι του-της, κι ας φανταζει το μελλον μακρινο. Να μοιραζεσαι σκεψεις, προβληματισμους. Η ουσια του ερωτα δεν ειναι στα ακριβα κοσμηματα και στις ευφημερες κοκκινες καρδουλες, αλλα σε μια καρτα σε λουλουδια, τοσο απλη και ταυτοχρονα τοσο σημαντικη για σενα.. Λιγες λεξεις κι ομως σε κανουν να νιωθεις πολυ σημαντικη..

Αν μπορουσα να επιλεξω εγω το δωρο μου για μια τετοια μερα.. θα ηταν μια αιωνιοτητα μαζι, μια συγγνωμη κι ενα Σ' αγαπω...

Χρονια Πολλα λοιπον σε ολους τους ερωτευμενους.. οχι για χτες, αλλα για σημερα, για αυριο, για μεθαυριο και για καθε μερα που αν μη τι αλλο θα' πρεπε να ειναι ξεχωριστη μιας και μας δωθηκε η ευκαιρια να μοιραστουμε ενα κομματι της ζωης μας.. Ακομα κι αν δεν εχετε την ευκαιρια αυτη, ακομα κι αν πονατε, αυτο δε σας στερει το δικαιωμα να εισαστε ευτυχισμενοι και ερωτευμενοι! Ο ερωτας δε συνεπαγεται κι ανταποκριση! Αξιζει ομως να το νιωσεις, να κλαψεις, να πονεσεις γι' αυτο..

Οσο για το δωρο μου.. εκτος απο το χθεσινο, το καλυτερο νομιζω οτι μου δωθηκε στις 19 Οκτωβριου :)

Φαινεται πως δεν μπορω να σε φτασω.. Αν και εισαι τοσο κοντα τωρα, εγω κανω μονο κυκλους..

Ελα σε μενα..

Φαινεται πως δε σ' αφηνω τελικα.. Θα σε φτασω, απομακρυνεσαι πολυ γρηγορα, αγαπη μου
Μεινε μαζι μου..

Τωρα που ξερω πως ειναι ωρα για να συνεχισω, και ξερω πως πρεπει να σε ξεχασω τελικα,
δεν μπορω να αλλαξω, οχι
Δεν μπορω να αλλαξω αυτα που αισθανομαι..

Δεν μπορω να βρω τις σωστες λεξεις.. Γιατι δεν καταλαβαινεις?
ποσο πολυ θα' θελα να μπορουσες ν' αλλαζες τις σκεψεις σου..

Πες το ονομα μου.. Αυτο αρκει...

Πες το ονομα μου..
Ετσι ωστε να ξερω οτι εισαι παλι πισω, οτι εισαι παλι εδω..
Για μια στιγμη αφησε μας να μοιραστουμε τις αναμνησεις που μονο εμεις οι δυο μπορουμε..
Μαζι..

Μιλησε μου για τις μερες πριν να "γεννηθω"..
Τοτε που και οι δυο ειμασταν "παιδια..."

Αγγιζεις το χερι μου και τα χρωματα ζωντανευουν
στην καρδια και το μυαλο σου..

Διασχιζω τα συνορα του χρονου αφηνοντας το σημερα πισω,
για να ειμαστε μαζι ξανα..

Αναπνεουμε τον ιδιο αερα..
Θυμασαι τη συνηθεια σου να χαϊδευεις τα μαλλια μου?
Δεν εχεις ξεχασει.. Τα χερια σου ειναι ακομα εδω..
Απλα δεν ξερεις πως.. κι εγω ειμαι ακομα εδω!

Ποναει τοσο πολυ..
Προσευχομαι να ξεφυγεις γρηγορα απο εκει που ανηκεις

Σε παρακαλω.. πες τ' ονομα μου
Θυμησου ποια ειμαι
Θα με βρεις στον κοσμο του χθες..
Παρασυρεσε παλι μακρια..
...πολυ μακρια απο εκει που βρισκομαι εγω


Πες τ' ονομα μου... και θα ειμαι εκει...

Μια δικη μου ελευθερη μεταφραση του " Say My Name " των Within Temptation...

Φωτογραφια, ενας μηνας, απουσια, αγγελοι, μιλα μου, σε νιωθω διπλα μου, φαντασια...

Και μετά τι μένει όλα γύρω είναι γκρίζα
και μεσ΄την κορνίζα η φωτογραφία σου
Πρέπει να τη βγάλω πάει τώρα ένας μήνας..
και με τυραννάει όλο η απουσία σου
Όσα μου΄χεις τάξει όλα τα΄χω φυλαγμένα
κι ότι μου΄χεις γράψει στη καρδιά μου το΄κρυψα
κι όταν ξεφυλλίζω τα γραμμένα ένα ένα
άλλο δε θυμώνω που πολύ σ΄αγάπησα

Άγγελοι θα έρθουν να σε βρουν
κι ένα τραγουδάκι θα σου πουν
αφιερωμένο από έναν ξένο
σε αυτούς που ξέρουν ν΄αγαπούν

Άραγε ποιός φταίει πια δεν έχει σημασία
είσαι μακριά μου μα σε νιώθω δίπλα μου
Μ΄ενοχλεί που έχει το δωμάτιο ησυχία
θέλω να ακούω τη φωνή σου, μίλα μου

Άγγελοι θα έρθουν να σε βρουν
κι ένα τραγουδάκι θα σου πουν
αφιερωμένο από έναν ξένο
σε αυτούς που ξέρουν ν΄αγαπούν

Έσβησα τα φώτα και στη φαντασία μου μέσα
πήρα το φιλί σου κι αγκαλιά σε κράτησα
Άλλο πια δεν έχω τι να πω τι να δηλώσω
που σε θέλω τόσο που πολύ σ΄αγάπησα...

Μεσα στο χαμο της εξεταστικης.. ακουσα αυτο το κομματι.. Μου τραβηξε την προσοχη τοσο οσο και την πρωτη φορα που το ακουσα... Τοσα συναισθηματα, μια ολοκληρη ζωη γραμμενη σε λιγους στιχους... Τυχαιο?? Ειλικρινα δεν ξερω...

Φωτογραφια,
ενας μηνας,
απουσια, αγγελοι,
μιλα μου,
σε νιωθω διπλα μου,
φαντασια...

Ξεσπασα σε κλαματα... Καλο μου εκανε.. ετσι για να αποδειξω πως δεν προσποιουμαι πως ξεχασα... Θυμαμαι... ακομα...

Συγχωρεσε με....

Συγχώρεσε με,
είχα ανάγκη να σε ακούσω
συγχώρεσε με
είχα να σου πω
πως ότι κάνω
πρώτα σκέφτομαι εσένα
και ότι γράφω
για σένα τραγουδώ


Και είχα τόσα να σου πω
και άλλα τόσα να σου δώσω
και είχα τόσα να σου πω
τι ψυχή να παραδώσω
Τώρα έμεινα εδώ
με όλα αυτά που δεν θα δώσω
τώρα έμεινα εδώ
με σκοπό να σε πληγώσω


Πες μου αν τις νύχτες με θυμάσαι
Πες μου αν τα βράδια σου κοιμάσαι
Πες μου την ημέρα αν σου λείπω
Έστω αν για λίγο με αγαπάς
Πες μου για την μοναξιά σου
Πες μου για την άδεια αγκαλιά σου
Πες μου γιατί δεν μου μιλάς


Συγχώρεσε με,
είχα ανάγκη να μιλήσω
συγχώρεσε με,
είχα ανάγκη να σε δω
Μα εσύ δακρύζεις από χαρά για κάποιον άλλον
συγχώρεσε με,
για λίγο σε μισώ


Και είχα τόσα να σου πω
και άλλα τόσα να σου δώσω
και είχα τόσα να σου πω
την ψυχή να παραδώσω
Τώρα έμεινα εδώ
με όλα αυτά που δεν θα δώσω
τώρα έμεινα εδώ
με σκοπό να σε πληγώσω


Πες μου αν τις νύχτες με θυμάσαι
Πες μου αν τα βράδια σου κοιμάσαι
Πες μου την ημέρα αν σου λείπω
Έστω αν για λίγο με αγαπάς
Πες μου για την μοναξιά σου
Πες μου για την άδεια αγκαλιά σου
Πες μου γιατί δεν μου μιλάς

My Notebook...

Μιας και κανω ενα διαλειμμα απο τα 10 ωρα που συμπληρωνω στο διαβασμα.. Ειπα να παραθεσω τα αγαπημενα μου αντικειμενα, υλικα και μη, οπως και τις πιο ξεχωριστες στιγμες της ζωης μου... Θα κανω λοιπον ενα Τop 3 :)

Εχουμε και λεμε λοιπον...

Τα 3 πιο ξεχωριστα υλικα αντικειμενα για μενα ειναι τα εξης... :

1. H βερα μου..

Δεν την αποχωριζομαι ποτε, κι οταν αυτο καποτε συνεβη για 3-4 μερες.. ενιωθα μιση. Δε συμβολιζει κατι απολυτα συναισθηματικο, μιας και προερχεται απο μια παλια 4χρονη σχεση.. Ισως συμβολιζει ολα αυτα που εχασα και πασχιζω να τα παρω πισω.. Ισως να αντιπροσωπευει περισσοτερο ενα παρελθον που δεν μπορω και δε θελω να απαρνηθω, που μπορει να μη στοιχειωνει πλεον το παρον μου, ομως μου δινει τη δυναμη να στοχευσω σε ολα εκεινα που τοτε γυριζα την πλατη...

2. Η Χιονουλα μου

Eνα μεγαλοσωμο ασπρο αρκουδι υψους ενος μετρου που στολιζει το δωματιο μου.. Νυχτες ολοκληρες κοντεψα να πεσω απ' το κρεβατι επειδη μου ζητουσε ναζιαρικα να κοιμηθουμε αγκαλιτσα... Φυσικα και δε θα τη βγαλω στη δημοσιοτητα γι αυτο παραθετω μια απλη εικονα...

3. Ενα μπλουζακι τυπου "Νεος Οδηγος"

που πηρα φετος απ' τη γενετηρα μου.. Ετοιμο για το τουτου!!!! Αποφθεγμα τυπου : "Οι Σερραιοι ειναι ωραιοι" κτλ.. Αποθφεγματα ή εξυπναδες τυπου "Παρε φιλε μου Σερραια" κτλ... απαγορευονται αυστηρως :P Συνδιασμενο με ενα απιστευτο και αξεχαστο 5 μερο του Σεπτεμβριου...


Τα 3 πιο ξεχωριστα μη-υλικα της ζωης μου.... ειναι τα εξης :

1. Oι φιλοι και η οικογενεια μου....

Χωρις αυτους σιγουρα δε θα βρισκομουν εδω που ειμαι... Θεωρω οτι ειναι τα πιο σημαντικα προσωπα της καθημερινοτητας μου...

2. Το χωριο μου

... οπου περασα τα καλυτερα χρονια της ζωης μου... Αξεχαστα καλοκαιρια... Με το κιτρινο ειναι τα clubbakia (οκ, δε θελω σχολια, τι περιμενατε να δειτε? Κανενα Venue?), με το κοκκινο αν και δε φαινεται, ειναι το σπιτι μου και... ε το μπλε ο σιδηροδρομικος σταθμος (ανευ σημασιας επι του θεματος, αλλα εκει εξελιχτηκαν οι καλυτερες στιγμες μου :)

3. Η ζωη μου μετα το ατυχημα

To οποιο αν και μεχρι πριν λιγους μηνες θεωρουσα μια τραγικη εμπειρια που θα' πρεπε να ξεχασω για να σταματησει να με βασανιζει, τελικα πηρα την αποφαση να το θυμαμαι καε λεπτο, καθε μερα της ζωης μου.. Η ζωη ειναι απλα κατι δεδομενο για μας, μεχρι τη στιγμη που θα νιωσουμε πως δε μας ανηκει ολοκληρωτικα και πως μπορουμε να τη χασουμε ανα πασα στιγμη, χωρις να εξαρταται απο εμας.. Οταν φτανεις σ' ενα τετοιο σημειο, εκτιμας ακομα και τις μικροτητες της καθημερινοτητας, καθε χαμογελο ειναι ανταμοιβη και ενα "ευχαριστω" που οερασε κι αυτη η μερα με υγεια, αγαπη και ευτυχια.. Πολυ χριστιανικα φαινονται αυτα που λεω, ομως η ζωη ειναι ανεκτιμητη.. Το οτι ζω με ολα τα απαραιτητα, ειναι το μεγαλυτερο δωρο μου.. Η μεγαλυτερη ευκαιρια να αποδειξω στον καθενα που με αμφισβητησε στο παρελθον πως, ναι... κι ομως ειμαι ακομα εδω! Για να αποδειξω μ' ενα χαμογελo πως η δυναμη της ψυχης κι ενα χαμογελο, ακομα και στις πιο δυσκολες στιγμες, αξιζουν πολυ περισσοτερο απο μια βολτα με μια Τζαγκουαρ, μια βιλα στην Εκαλη ή ενα μισθο των 10.000 ευρω μηνιαιως... :)

Το be continued...

You can tell by the way, she walks that she's my girl
You can tell by the way, she talks that she rules the world.
You can see in her eyes that no one is her chain.
She's my girl, my supergirl.


And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late tast night,
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

Θανατος... παθητικος συμβιβασμος ή μοιραια καταληξη?

H απραξια και η αδρανεια που επελεξα για 2 χρονια ηταν ενα ειδος αυταπαρνησης.. Ειχα μια ταση να μηδενιζω τα παντα, ολους τους στοχους και τα ονειρα που ειχα, παραδιδοντας τον εαυτο μου στην απαθεια και την αυσοδια. Καποιοι το χαρακτηρισαν ως απλα μια φαση, ενα συμβιβασμο με την βολη και την ανευθυνοτητα της ηλικιας μου.. Εγω το λεω... πρωιμο θανατο...

Οταν βλεπεις γυρω σου ανθρωπους, μικροι και μεγαλοι, να παλευουν για να κρατηθουν στη ζωη, νιωθεις εσυ ο ιδιος τοσο μικρος που ποτε δεν παλεψες για τιποτα.. Οταν οι γυρω σου εχουν καταφερει να σταθουν στα ποδια τους, ειτε συναισθηματικα ειτε επαγγελματικα, γινονται για σενα παραδειγμα προς μιμηση, σε αφυπνιζουν..

Μπορει η θεληση για ζωη να νικησει την απειλη του θανατου? Και τι ειναι ο θανατος...?

Μέσα στη ζωή μας τον συναντούμε καθημερινά· μέσα στα νοσοκομεία κάποιοι νέοι γύρω από το προσκέφαλο του αγαπημένου τους φίλου, τη μάνα πάνω στον τάφο του παιδιού της που δεν πρόλαβε να χαρεί, στην άσφαλτο που έκοψε το νήμα της ζωής του πατέρα που τόσα όνειρα έκανε για τα παιδιά του, στο άκουσμα των βραδινών ειδήσεων... το μακρόσυρτο κλάμα που συνοδεύει τη νεκρώσιμη πομπή, στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς του μικρού κοριτσιού στο σκοτεινό δωμάτιο που προσπαθεί να ψηλαφίσει το χέρι της μάνας που δεν θα ξαναδεί... και η ζωή, μαζί με τη χθεσινή μέρα, φεύγει μέσα από τα χέρια μας.

Η πραγματικότητα όμως είναι εκεί, ο θάνατος είναι αιώνιος και συνάμα προσωπικός αντίπαλος του καθενός μας. Οι βασιλιάδες, ακόμη και οι πιο ισχυροί της γης οφείλουν να υποκύψουν στο δρεπάνι του αδυσώπητου θεριστή. Ο θάνατος παραμονεύει πάντοτε την ανθρωπότητα. Είναι ένα γεγονός που φαίνεται αφύσικο στον άνθρωπο όταν σχετίζεται με τον εαυτό και το άμεσο περιβάλλον του, φυσικό όμως, όταν σχετίζεται με τους άλλους. Ο θάνατος εξισώνει όλους τους ανθρώπους. Απογυμνώνει τον πλούσιο από τα εκατομμύρια του και το φτωχό από τα κουρέλια του. Σβήνει τη δίψα της φιλαργυρίας και σταματά τη φλόγα των παθών. Ο θάνατος δε γνωρίζει όρια ηλικίας, ούτε μεροληπτεί. Είναι κάτι που φοβούνται όλοι οι άνθρωποι. Επιφυλάσσεται να συναντήσει όλους μας και το ζήτημα του ερχομού του είναι απλώς ζήτημα χρόνου. Ο άνθρωπος θα συναντήσει το θάνατο μία και μόνο φορά, αλλά είναι υποχρεωμένος να τον συναντήσει!

Πηγη

Θεωρουμε πως ολα συμβαινουν στους γυρω μας και ποτε σε εμας.. Μας λενε "Αδραξε τη μερα σου" και για μας σημαινει απλα μια ακομα tres bannal φιλοσοφια..

Τι ειναι λοιπον ο θανατος? Μια αναμφισβητητα φυσικη και μη αναστρεψιμη καταληξη του ανθρωπου ή ενας συμβιβασμος με την ανικανοτητα μας να αλλαξουμε τη μοιρα που καποιος αλλος οριζει εις βαρος μας εκεινη τη στιγμη??

Κι οταν φυγουμε ποιος ποναει περισσοτερο? Εμεις ή ολοι εκεινοι που αφησαμε πισω "φευγοντας" ??

Say Goodnight, Not Goodbye...

I’m stuck on that image again… I’m trying to figure out its magical power… This magic that comes all over inside me and makes me cryin' like a child..

Sometimes I want it so desperately.. kissin' in the rain… To feel that emptiness inside me doesn’t exist anymore.. To live this dream.. I wonder where you are.. how are you..

I wanna be anywhere you are.. Breathe from your breath, feel your feelings.. I wanna spend the rest of my life in the secret place of your soul..

You are everywhere, in every drop, in each day of my life, each dream, each smile.. You are everywhere..

Remember not to forget.. Be patient.. Be "us.." Please, just say goodnight, not goodbye.. Yours, for ever and ever...

Mαίρη, 29 - 01 - 2008

Eλληνοτουρκικη φιλια... To be or Not to be?

Αυτες τις μερες αναρωτιομουν αν μπορει να υφισταται μια πραγματικη ελληνοτουρκικη φιλια ή διαπραγματευση, διπλωματια ή whatever τελοσπαντων...

Ειχα την πεποιθηση οτι για τους Τουρκους ειμαστε, οπως και συνηθιζαμε να ειμαστε στις κοκκινες σελιδες της Ιστοριας, κατι το τελειως "διαφορετικο" που επρεπε να εκτουρκιστει.. Πως η κληρονομια τους, που χαρακτηριζεται απο μια δοση επιβολης και προσηλωσης, ερχεται σε αντιπαραθεση με τη δικη μας που επικεντρωνεται στον πολιτισμο, τη δημοκρατια, την ανοχη και την πολυπολιτισμικοτητα.. Προσπαθησαν να μου "μαθουν" μεσα απο τα καναλια και τις εκπομπες οτι οι Τουρκοι αντιπροσωπευουν ακομα το στοιχειο της βαρβαροτητας, ενω η γλυκια μας Ελλαδα ανηκει στην κοσμικη Ενωμενη Ευρωπη. Ομολογω οτι η πληση εγκεφαλου που ειχαν σκοπο να μου κανουν πετυχε απολυτα! Ειχα φτασει σε σημειο να παραδεχομαι τον ρατσισμο μου απεναντι στους "αντιπαθεστατους γειτονες", να θεωρω σαχλες θεωριες περι ελληνοτουρκικης φιλιας, ανουσιους και ρηχους τους ελληνοτουρκικους ερωτας που προβαλονταν μεσα απο το δαιμονισμενο κουτι.. Προσπαθησαν να μου αποδειξουν πως η σημερινη Τουρκια βαδιζει με παροπιδες προς τον ισλαμικο φονταμεταλισμο και πως η Ιστορια θα επαναληφθει αν συνεχισουμε να κραταμε αυτη την παθητικη σταση..



Πηγα στην Κυπρο, ειδα τα μνηματα, τα βασανιστηρια, την κατακοκκινη και σιχαμερη τουρκικη σημαια να κυματιζει με δεος και ειρωνια στο κυπριακο βουνο, δακρυσα, τους μισησα, τους καταραστηκα..
Κι επρεπε να φτασουμε στο 2008 για να αναρωτηθω, τι στα κομματια τελικα ειμαστε? Φιλοι? Εχθροι? Εραστες? Ομοιοι? Διαφορετικοι? Κι αμεσως ερχονται στο μυαλο μου οι καταστροφες απο σεισμους το 1999 σε Ελλαδα και Τουρκια, τοτε που ο απλος λαος απεδειξε στα "μεγαλα κεφαλια" και των δυο κυβερνησεων, τι θελει πραγματικα ο ενας απ' τον αλλον.. Ενα χερι βοηθειας στις δυσκολες στιγμες, μια αγκαλια κι ενα πιατο φαϊ..



Δε θα παρω θεση στο θεμα σε καμια περιπτωση, αλλα μιας και παραπανω κακοχαρακτηρισα τους "απροσκλητους" γειτονες, θα περασω και στην απεναντι πλευρα. Οπου η κουλτουρα τους εχει πολλα κοινα στοιχεια με τη δικη μας, η μουσικη τους, ο τροπος διασκεδασης, τα φαγητα, το χιουμορ, οι τροποι εκφρασης της νεολαιας..

Αν θα επισκεπτομουν ποτε την Τουρκια? Χμμ, παντως οχι την Κωνσταντινουπολη, φοβαμαι, τρεμω και θλιβομαι.. Ισως καποιο αλλο μερος που να μη μου θυμιζει πως απο εκει "ξεριζωθηκε" με τη βια ο ελληνισμος.. Αν ξερω τουρκικα? ναι... το προσπαθω τουλαχιστον..
Και ποια ειναι η γνωμη μου (και οχι η θεση μου) οσον αφορα την ελληνοτουρκικη φιλια?? ΟΙ μονοι που θα εχαναν απο αυτην να ηταν ενδεχομενως... τα "μεγαλα κεφαλια" των αντιστοιχων κυβερνησεων..

Θέλω να κόψω το κάπνισμα... Μπορω! (?)

Κίνητρα

Το κίνητρο είναι η λέξη κλειδί για να σταματήσει κανείς το κάπνισμα.

Το κόψιμο του καπνίσματος είναι μια πραγματική πρόκληση που θέτεις στον εαυτό σου• αποτελεί επίσης και μια ουσιαστική μαθητεία που απαιτεί πραγματική αυτογνωσία και γνήσιο αυτοσεβασμό.

Μόλις πάρετε την απόφαση να σταματήσετε το τσιγάρο, μελετήστε προσεχτικά τις συνήθειές σας και τι καταναλώνετε για να κατανοήσετε τις σημαντικές στιγμές της ημέρας όταν τα τσιγάρα φαίνονται αναγκαία.

Αναλύστε τα κίνητρα και τα συμφέροντα που θα προκύψουν από το κόψιμο του καπνίσματος για σας και κατόπιν επιλέξτε την πιο ευνοϊκή στιγμή για να υλοποιήσετε την απόφασή σας. Προσοχή, οι διακοπές μπορεί να μην είναι η ιδανική περίοδος για το κόψιμο του καπνίσματος, καθώς το άγχος της επιστροφής στη δουλειά μπορεί να αποτελέσει μείζονα παράγοντα υποτροπής.

πηγη

Θέλω να το κοψω το ριμαδι.. Με καταστρεφει.. μου ριμαζει τα σωθικα.. Με κανει εξαλλη οταν συνειδητοποιω πως με κυριαρχει, με κατευθυνει.. Το σιχαινομαι. Θελω τα πνευμονια μου ν' αναπνευσουν καθαρο αερα. Θελω να παω στο περιπτερο για να παρω ο,τιδηποτε αλλο εκτος απο τσιγαρα! Θελω να βγω εξω και να μην αναβω το ενα πισω απ' τ' αλλο!

Ποσο μαζοχες μπορει να ειμαστε εμεις οι καπνιστες για να κυνηγαμε με νυχια και με δοντια τον καρκινο? Παραδεχομαι πως ποτε δεν εχω ριξει ουτε μια ματια στα νεκροταμπελα που εχουν πανω τα πακετα ΜΟΥ τυπου : "To καπνισμα σκοτωνει εσας και τους γυρω σας". Παντα των αλλονων κοιταζω, εχοντας την πεποιθηση πως το δικο ΤΟΥΣ πακετο τους σκοτωνει, πως τα δικα ΤΟΥΣ πνευμονια σαπιζουν, πως η δικη ΤΟΥΣ ζωη κινδυνευει...

The Brokeback Mountain and... Me :)

Mε αφορμη το θανατο του ενος απο τους 2 ηθοποιους που επαιζαν στο Brokeback Mountain,τον Heith Ledger, που απεβιωσε χτες, το Filmnet αποφασισε εις μνημην του να προβαλει ξανα την ταινια εκτακτως..

Δεν την ειχα ξαναδει, ηταν η πρωτη μου φορα.. Οσο μελο κι αν ακουστει, ενιωθα την καρδια μου να κοντευει να γινει χιλια κομματια.. Το συμπερασμα το δικο μου ειναι τελειως διαφορετικο απ' αυτο που εβγαλε ολος ο υπολοιπος κοσμος φυσικα. Ισως γιατι μερικες φορες προσπαθουμε να ταυτισουμε τις ταινιες με την ιδια τη δικια μας..

Οσο "απαγορευμενη" κι αν ειναι η αγαπη της ζωης σας, μη διστασετε να πειτε Σ' αγαπω.. Μη θεωρειτε δεδομενο πως θα τους δειτε και αυριο.. Οσο κι αν ξερετε πως μπορει να πληγωθειτε, οσο κι αν αυτη η αγαπη δεν εχει μελλον και δεν οδηγει πουθενα, πειτε το!!!!!!!!!!!!!

Εχω καταληξει στο συμπερασμα πως υπαρχουν πολλων ειδων αγαπες (χωρις αυτο να σημαινει πως μπορεις να κατηγοριοποιησεις το συναισθημα... θεωρητικα μιλωντας παντα...) :



Η εφηβικη αγαπη : H πρωτη δυνατη αγαπη.. Εκεινη που σε τσακιζει, που σου κανει το στομαχι κομπο, που μετρας τα δευτερολεπτα για να τον-την δεις! Εκεινη που σε κανει να γεμιζει το στομαχι σου πεταλουδιτσες, που νιωθεις να πετας στο 7ο ουρανο!! Γραφεις στιχακια, εισαι αφηρημενος, δεν ακους τι λενε οι γυρω σου, εισαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ-Η πως ειναι ενας ερωτας παντοτινος! Ο ερωτας της ζωης σου!



Η ανιδιοτελης αγαπη : Νιωθεις πως τον-την αγαπας τοσο πολυ που του-της τα δινει ολα! Δε χρειαζεται να σου ανταποδωσει! Αυτα που νιωθεις φτανουν και για τους δυο.. Δε ζητας ανταποκριση ουτε ανταλλαγματα.. Εισαι εδω για να τα δωσεις ΟΛΑ εσυ!



Η απαγορευμενη αγαπη : Εισαι ολη τη μερα σε νευρικοτητα.. Δε θες να σου μιλανε.. Θες την ησυχια σου, απομονωνεσαι και σκεφτεσαι... και σκεφτεσαι... και ξανασκεφτεσαι.. Δε βγαζεις ακρη, ομως αυτο που νιωθεις μεγαλωνει και εξελισσεται μεσα σου ολο και πιο πολυ. Νιωθεις οτι τρελαινεσαι, προσπαθεις να ξεχασεις αλλα σου ειναι αδυνατον. Κλαις. Ελπιζεις. Απογοητευεσαι. Η απαγορευμενη αγαπη ειναι αυτη που σου τρωει σαρκα και οστα. Ειναι αυτη που εχει στοιχειωσει τα ονειρα σου, τις ελπιδες και τις φαντασιωσεις σου. Ειναι αυτη που, ακομα κι αν ποτε δεν πραγματοποιηθει, θα σ' εχει κανει να νιωσεις τοσο ζωντανο-η, που η εκπληρωση της θα ειναι η μικροτερη επιβεβαιωση..



Η αρρωστημενη αγαπη : Ειναι αυτη που σε πνιγει, σε "κλεβει" τον χωρο ολο και περισσοτερο. νιωθεις πως η ανασα σου περιοριζεται στο ελαχιστο, πως αν δεν ανοιξεις την πορτα να βγεις εξω θα σκασεις! Η προσωπικοτητα σου εξαφανιζεται, το ιδιο και η αυτοπεποιθηση σου! Θα παρεις αδεια για τη βραδινη σου εξοδο με τους-τις φιλες-φιλους σου, γιατι... ετσι ΠΡΕΠΕΙ! Θα δωσεις αναφορα για το ποιος ηταν στο τηλεφωνο, γιατι ετσι ΠΡΕΠΕΙ! Θα περιγραψεις αναλυτικα ποιος-α ειναι μαζι σου γιατι ετσι ΠΡΕΠΕΙ! Χμμμ, πρεπει ν' αρχιζεις ν' αναπνεις λεω εγω, να φυγεις και να κλεισεις την πορτα πισω σου.. γιατι ΠΡΕΠΕΙ!



H παντοτινη αγαπη : Δεν ξερω τιποτα γι' αυτην για να ειμαι απολυτα ειλικρινης.. Λενε, απ' ο,τι εχω ακουσει, οτι νιωθεις πως ο ανθρωπος που εχεις απεναντι σου ειναι ο ιδανικος για να καληψει ολο τον εσωτερικο σου κοσμο, πως μπορεις να περασεις μαζι του ολο το υπολοιπο της ζωης σου. Ε οκ, αυτα ξερω μεχρι στιγμης :) Kαι δεν ειμαι η καταλληλη να μιλησω γι' αυτην, μιας και δεν πιστευω στην υπαρξη της (μεχρι αποδειξεως του εναντιου φυσικα, που εχουμε χροναι μπροστα μας μεχρι τοτε!



Τελειωνοντας, φυσικα υπαρχει και ο συνδιασμος ολων των παραπανων!! Μια εφηβικη, ανιδιοτελης και αρρωστημενη αγαπη, που για ολους τους γυρω σου να χαρακτηριζεται "απαγορευμενη", ενω για σενα να ειναι παντοτινη.. Χμμμ, πολυ Χολυγουντιανο!!


Εσεις.... σε ποια θα ταυτιζατε την τωρινη ή την τελευταια σας σχεση?( Φυσικα μπορειτε να προσθεσετε καποια!)